Γέροντας ἀσκητής τοῦ Παγγαίου Ὄρους: Ἀποκαλύπτει τή μυστι κή δράση τῶν καταδυναστῶν τοῦ πλανήτη

bilderbergerworld.jpg

Ἔχετε ποτέ φαντασθεῖ τό γιατί οἱ κυβερνήσεις καί δή οἱ εὐρωπαϊκές ἀλλά καί αὐτήν τῶν ΗΠΑ ἀποφάσισαν ἐντελῶς ξαφνικά νά νομιμοποιήσουν τόν φόνο διά τῆς ἔκτρωσης;
Ἔχετε ποτέ φαντασθεῖ γιατί ὁλάκερος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ὁ Μπάρακ Ὀμπάμα ἀναγκάστηκε νά ὑπογράψει κατά τήν πρώτη θητεία του στό Λευκό Οἶκο ἀπόφαση μέ τήν ὁποία δίδεται ἡ δυνατότητα ἔκτρωσης ἀκόμη καί σέ προχωρημένη ἐγκυμοσύνη ὀκτώ μηνῶν;Μήπως ἐπίσης ἀναρωτιέστε γιατί παντελῶς ἀπροσδόκητα οἱ κυβερνήσεις ἄρχισαν νά μεταβάλλουν τήν πάγια ἐδῶ καί αἰῶνες θέση τους τοῦ χαρακτηρισμοῦ δηλαδή τῆς ἀνωμαλίας (ὁμοφυλοφιλίας;) ὡς ψυχασθένειας καί νά ἐπιχειροῦν νά τήν ἐπιβάλλουν πλέον ὡς δῆθεν ἀνθρώπινο δικαίωμα; Ἤ μήπως ἔχετε φαντασθεῖ ὅτι ἡ ἔξοδος τῆς γυναίκας ἀπό τό σπίτι πρός τόν ἐργασιακό χῶρο ἔγινε βάσει συγκεκριμένου πολιτικοῦ σχεδίου μίας μιαρῆς λέσχης πού βασανίζει σήμερα ὁλόκληρο τόν πλανήτη, τῆς λέσχης Μπίλντεμπεργκ;
Καί φυσικά καλοί μου Χριστιανοί ἐπ’ οὐδενί μπορεῖ νά πάει τό μυαλό σας ὅτι ὅλες αὐτές οἱ κινήσεις καί μία σειρά παρόμοιων μ’ αὐτῶν ἔχουν ἕναν κοινό καί μόνο στόχο. Ἀποβλέπουν στή σταδιακή μείωση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς! Στό πλαίσιο αὐτό τά ἀνωτέρω ἐπιβάλλονται μέσα ἀπό ἐκβιαστικά διλήμματα, πιέσεις ἀλλά καί ἀπειλές περί δημιουργίας συρράξεων (πολέμων). Ὁ ἰθύνων νοῦς ἤ κατά κάποιους ἤ ἰθύνοντες τῆς ἀνωτέρω πολιτικῆς, ἡ ὁποία χρηματοδοτεῖ καί τίς ἀνάλογες προπαγάνδες, ἔχουν χαράξει ἕναν δρόμο ὀλισθηρό πιστεύοντας πώς μέσω αὐτοῦ θά φθάσουν στήν παγκόσμια κυριαρχία, στόν ἀπόλυτο ἔλεγχο τοῦ πλούτου μέσω τῆς καθιέρωσης μίας ίδιόμορφης δουλείας, στήν καθίδρυση μίας παγκόσμιας κυβέρνησης. Συνέχεια

Advertisements

Δημιουργία «γενετικά σχεδιασμένων βρεφών»

Η γερμανική βουλή άνοιξε τελικά το δρόμο για τον προεμφυτευτικό γενετικό έλεγχο των εμβρύων, μια μέθοδος που εφαρμόζεται ευρέως σε άλλες χώρες, είχε όμως προκαλέσει αντιδράσεις στη Γερμανία εξαιτίας των φόβων για δημιουργία «γενετικά σχεδιασμένων βρεφών».

Λόγω της συστηματικής εξόντωσης όλων των ανάπηρων στη Γερμανία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και των εφιαλτικών πειραμάτων που πραγματοποιούσε σε ανθρώπους ο διαβόητος Δρ Μένγκελε, οι Γερμανοί παραμένουν σήμερα ιδιαίτερα ευαίσθητοι όσον αφορά την εφαρμογή της Γενετικής στον άνθρωπο.
Ο προεμφυτευτικός γενετικός έλεγχος (PGD) επιτρέπει σε ζευγάρια με σοβαρές κληρονομικές παθήσεις να εντοπίζουν γενετικές βλάβες σε έμβρυα που έχουν δημιουργηθεί με εξωσωματική γονιμοποίηση, και να επιλέγουν μόνο τα υγιή έμβρυα.

 

Συνέχεια

Aκούτε την σιωπηλή κραυγή;

b23c370a3e6ea933a7470469ec944c2d_m.jpg

Έκτρωση. Μια πράξη όλο και πιο συχνή τα τελευταία χρόνια. Είναι μια εύκολη λύση για τα ‘’ανεπιθύμητα’’ μωρά. ( Πώς γίνεται κάποιο πλάσμα που έρχεται στην ζωή να είναι ανεπιθύμητο; Τι κακό έχει κάνει στο κάτω κάτω; ) . Μικρά κορίτσια, ίσως υποκινούμενα από γονείς ή τον σύντροφο, καταφεύγουν στην εύκολη λύση ώστε να μην πληρώνουν το ‘’στιγμιαίο λάθος’’ τους για μια ζωή. Και όμως, αυτό το ‘’λάθος’’ ίσως να τους άλλαζε την ζωή προς το καλύτερο. Όταν όλα έχουν πάρει τον ρόμο τους, είναι πλέον αργά. Το παιδί σου δεν υπάρχει πια και εσύ δεν ξέρεις πλέον ποια είσαι. Διέκοψες την πορεία μιας ζωής και αυτό θα σε στοιχειώνει για πάντα.

Θα μου πεις ,πρέπει να σκεφτώ και τον εαυτό μου, είμαι νέα, έχω τόσα πράγματα να ζήσω ακόμα. Ίσως να μην έχεις δουλειά, προβλήματα οικονομικά δεν σου επιτρέπουν να μεγαλώσεις μόνη το παιδί σου. Δεν θα σου πω τις αυτονόητες λύσεις (βοήθεια από γονείς ,σύντροφο, φίλους , να βρεις μια προσωρινή δουλειά.). Ας υποθέσουμε πως δεν τα έχεις όλα αυτά και είσαι αποφασισμένη πως δεν θες να κρατήσεις το παιδί σου. Έχεις ακούσει για κάτι που λέγεται υιοθεσία; Χιλιάδες ζευγάρια σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να κάνουν παιδί χωρίς αποτέλεσμα, ενώ την ίδα στιγμή εσύ θες να σκοτώσεις το δικό σου. Ναι, περί φόνου πρόκειται. Το ξέρεις ότι σε περιπτώσεις προχωρημένης εγκυμοσύνης η σύριγγα συσπάται μέσα στην κοιλιά της μητέρας καθώς το παιδί περνάει τις οδύνες του θανάτου; Αλλά και σε πρώιμα στάδια, το παιδί τεμαχίζεται κομμάτι-κομμάτι και απορροφάται μέσω ενός αυλού σε μια σακούλα γεμάτη αίμα. Το 1981 ο γιατρός William Cates έκανε την εκτίμηση ότι 400 -500 φορές τον χρόνο βγαίνουν ζωντανά παιδιά μετά από εκτρώσεις σε προχωρημένα στάδια εγκυμοσύνης, τα οποία θανατώνονται με στραγγαλισμό, πνιμό, ή απλώς αφήνονται μέσα σ’ ένα δοχείο σε ένα σκοτεινό θάλαμο, μέχρι να σταματήσει οριστικά το κλάμα τους. Ακόμα και σε πρώιμα στάδια εγκυμοσύνης, που οι περισσότεροι νομίζουν ότι το έμβρυο δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει, τελευταίες έρευνες της ψυχολογίας έχουν καταλήξει ότι το έμβρυο έχει συνείδηση εαυτού. Σύμφωνα με το Ελληνικό Κέντρο Βιοσύνθεσης, το έμβρυο δέχεται συνεχώς πληροφορίες στις οποίες αντιδρά νοητικά, συναισθηματικά και κινητικά. Είναι δηλαδή ένας νοήμων οργανισμός που αντιδρά από και προς το περιβάλλον.

Υπάρχει λοιπόν η λύση της υιοθεσίας, αν πραγματικά δεν μπορείς να μεγαλώσεις το παιδί σου. Τι γίνεται όμως αν το παιδί ενδέχεται να γεννηθεί με κάποιο πρόβλημα; Καταρχάς, να σου ξεκαθαρίσω ότι ο όρος ‘’πρόβλημα’’, ‘’προβληματικό’’ είναι καθαρά δικός σου όρος και ότι το παιδί δεν θα νιώθει έτσι για τον εαυτό του. Εκτός αν εσύ ή ο περίγυρός του το πείσετε για το αντίθετο (κάτι που δυστυχώς συμβαίνει στο 90% των περιπτώσεων αυτών.) Το παιδί έτσι γεννιέται, είναι το φυσιολογικό γι’ αυτό και έτσι πρέπει να είναι. Ο καθένας από εμάς είν
αι μοναδικός, κανείς δεν έχει την ίδια νοημοσύνη, το ίδιο μήκος σε χέρια και πόδια, το ίδιο βάρος. Αυτό σημαίνει οτι κάποιοι από εμάς δεν είμαστε φυσιολογικοί; Όχι, απλά είμαστε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ. Και όμως , συναισθηματικά χρειαζόμαστε όλοι ακριβώς τα ίδια πράγματα Αγάπη, ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και αποδοχή. Αν λοιπόν, πείσεις τον εαυτό σου πως θα γεννήσεις ένα προβληματικό παιδί και ότι θα χαραμίσεις όλη την υπόλοιπη ζωή σου, έτσι θα γίνει. Αν όμως το αφήσεις αυτό να σε καθοδηγήσει και να σου μάθει πράγματα για τον εαυτό του, τότε και εύ θα μάθεις να αποδέχεσαι τους άλλους για αυτό που είναι και η αγάπη σου γι’ αυτό δεν θα είναι καθόλου λιγότερη από ένα οποιοδήποτε παιδί. Όσο για τις δυσκολίες στο μεγάλωμα, όταν γίνεσαι μητέρα πρέπει να κάνεις θυσίες έτσι κι αλλιώς, όμως αυτές οι θυσίες δεν είναι τίποτα μπροστά στην αγάπη που παίρνεις από τα παιδιά σου.

Όσες σκέφτεστε να κάνετε έκτρωση, ξανασκεφτείτε το. Πηγαίνετε σε κάποιο Νηπιαγωγείο, σταθείτε έξω από την αυλή την ώρα που ένα Δημοτικό έχει βγει για διάλειμμα. Χαμογελάστε σε ένα παιδί, παίξτε μαζί του για λίγο. Μόνο έτσι θα μπείτε στον μαγικό του κόσμο και θα καταλάβετε πως αξίζει τα πάντα. Μόνο γι’ αυτό , για ένα του χαμόγελο…

Τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού και η μητρική αγάπη

6ca7fe61d5403b551e2c35eb998557c8_m.jpg

Δρ. Βαρβάρα Καλογεροπούλου-Μεταλληνού

Πολύ λίγα χρόνια μας χωρίζουν από τότε, που οι Λαοί, οι οποίοι ανήκουν στα Ηνωμένα Έθνη, έσκυψαν με ανησυχία και ενδιαφέρον, για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των παιδιών, τα οποία ιδιαιτέρως, μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκαν σε αθλιότατες συνθήκες διαβίωσης. Ψήφισε λοιπόν ο ΟΗΕ, το 1959 την Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η δε σχετική Σύμβαση υπογράφτηκε το 1990. Έχει μάλιστα καθιερωθεί από τον ίδιο Οργανισμό και ως Παγκόσμια Ημέρ του Παιδιου η 11η Δεκεμβρίου. Μέσα από αυτήν την Σύμβαση, όπως και από άλλες παγκόσμιες Διακηρύξεις, στον όρο «παιδί» περιλαμβάνεται και το έμβρυο, αφού στις ευεργετικές ενέργειες και προστατευτικές πρακτικές για το παιδί περιλαμβάνεται και η εμβρυακή ηλικία.

Έτσι στην 4η Αρχή της Διακηρύξεως των Δικαιωμάτων του Παιδιού τονίζεται, ότι στην «φροντίδα και προστασία», που θα παρέχεται στο παιδί και στη μητέρα, «περιλαμβάνεται και η ικανοποιητική προγεννητική και μεταγεννητική μέριμνα». Στην δε 8η αρχή διακηρύσσεται, ότι «το παιδί θα είναι σε κάθε περίπτωση από τους πρώτους, που θα απολαμβάνουν προστασία και περίθαλψη».

Επίσης μερικές από τις αξίες και τις πρακτικές, που συνιστούν τον Πολιτισμό της Ειρήνης, σύμφωνα με την Διακήρυξη 2000 της Ουνέσκο, είναι οι εξής:

1ο: «Ο σεβασμός κάθε μορφής ζωής. Σεβασμός των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του κάθε ανθρώπου.

2ο: «Η μη βία. Απόρριψη της βίας σε όλες τις μορφές της και η επίτευξη δικαιοσύνης με την πειθώ και την κατανόηση».

Στην άμβλωση όμως δεν ασκείται βία στο πιο ανυπεράσπιστο ανθρώπινο πλάσμα και δεν στραγγαλίζεται το πλέον ιερό και ύψιστο ανθρώπινο δικαίωμα, το δικαίωμα στη ζωή;

Αλλά και η 4η Διεθνής Σύνοδος του ΟΗΕ για τις Γυναίκες (1995) με την Διακήρυξη του Πεκίνου και το σχέδιο δράσεως, που υπεγράφη από 180 Κράτη, προτείνει στρατηγικά μέτρα σε 12 τομείς-κλειδιά. Έτσι στον 4ο τομέα-κλειδί γράφεται: «Αντιμετώπιση και εξάλειψη κάθε είδους βίας κατά των γυναικών και κοριτσιών», ενώ στον 12ο υποστηρίζεται η «νομική προστασία των κοριτσιών από την εμβρυακή ηλικία μέχρι την πλήρη ενηλικίωση τους και κατάργηση επιβλαβών πρακτικών εις βάρο τους». Και σ’ αυτή την Διακήρυξη ομολογείται η αναγνώριση και προστασία της πρώτης ανθρώπινης φάσης ζωής, δηλαδή της εμβρυακής.

Το Δίκαιο επίσης της πατρίδας μας, όπως και άλλων Χωρών, αναγνωρίζει την προσωπικότητα του εμβρύου και το καθιστά υποκείμενο και φορέα αστικών δικαιωμάτων. Π.χ. κατά τον Αστικό Κώδικα (άρθρο 1711) το συλληφθέν έμβρυο, εάν γεννηθεί ζωντανό, μπορεί να κληρονομήσει. Ακόμη με το άρθρο 1594 του ίδιου Κώδικα, το οποίο όμως για λόγους ευνόητους καταργήθηκε, αναγνώριζε προστάτη του εμβρύου, τον λεγόμενο Εμβρυωρό, ο οποίος έπαιρνε μέτρα υπέρ των δικαιωμάτων του κυοφορύμενου.

Τι είναι όμως το έμβρυο; Η επιστήμη της Εμβρυολογίας μας δίνει το δικαίωμα αμέσως μετά τον «χορό της ζωής» να μη θεωρήσουμε το γονιμοποιημένο ωάριο και το ασχημάτιστο ακόμη έμβρυο Άνθρωπο; Ασφαλώς όχι! Πόσο μάλλον που ήδη με τον δεύτερο μήνα της κύησης όλα το όργανα του εμβρύου έχουν σχηματισθεί, σταματά η «οργανογένεση» και απλώς συνεχίζεται η αύξηση του. Έτσι η εμβρυακή ηλικία, από τη στιγμή της σύλληψης, αποτελεί την πρώτη και πιο δυναμική φάση της ζωή του ανθρώπου, αφού μάλιστα, εκτός πολλών άλλων στοιχείων, άπ’ τη στιγμή της σύλληψης, έχει ήδη παραλάβει ο,τι συνιστά αυτό που λέμε κληρονομικότητα. Γι’ αυτό η Νομική Επιστήμη αναγνωρίζει δικαιώματα και παίρνει μέτρα υπέρ του κυοφορούμενου, η Ιατρική επίσης Επιστήμη όλο και πλουτίζει τις δυνατότητες της για θεραπευτικές παρεμβάσεις στο κυοφορούμενο, ενώ η Ορθοδοξία διακηρύσσει αιώνες πριν, ότι ο άνθρωπος υφίσταται ως «εικόνα Θεού» από την στιγμή της σύλληψης, «εξ άκρας συλλήψεως».

Γράφει κάπου όμως ο Τζώρζ Όργουελ, ότι «η πολιτική γλώσσα έχει σχεδιαστεί για να κάνει τα ψέμματα να μοιάζουν με αλήθεια και το έγκλημα να παρουσιάζεται άξιο σεβασμού». Και η αλήθεια των λόγων τούτων του Όργουελ, διαπιστώνεται περίτρανα στην πρακτική, που εφαρμόζουν οι «ισχυροί της γης», ως προς τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού. Γιατί ενώ αναγνωρίζεται το έμβρυο ως πρόσωπο με δικαιώματα, ως αυταξία, εν τούτοις ψηφίζονται νόμοι, με τους οποίους καταπατ
είται το πλέον ύψιστο και ιερό δικαίωμα του εμβρύου, το δικαίωμα στη ζωή. Έτσι οι περισσότερες χώρες όχι μόνο δεν επιδεικνύουν «ικανοποιητική προγεννητική μέριμνα», σύμφωνα με την διακήρυξη του ΟΗΕ, δεν σέβονται την εμβρυακή μορφή ζωής και δεν σταματούν την άσκηση βίας, σύμφωνα με την Διακήρυξη της Ουνέσκο για χιλιάδες παιδιά, αλλά αντίθετα, μέσω της απόλυτης ελευθερίας, των επιδοτούμενων μάλιστα αμβλώσεων, καταπατούν απόλυτα τα δικαιώματα του πιο ανυπεράσπιστου ανθρώπου, του εμβρύου.

Μέσα λοιπόν από την ωραιολογία του πολιτικου-φαρισαϊκού λόγου, αποκαλύπτεται η πνευματική και αγιοπνευματική γυμνότητα όλων εκείνων των ισχυρών, που για ποικίλες σκοπιμότητες, νομοθετούν για την θανάτωση εκατομμυρίων ανθρώπων, πριν ακόμη αντικρύσουν το φως του ήλιου.

Από αύτη την θανατηφόρο πρακτική δεν έμεινε έξω και η Πατρίδα μας. Για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς, για να ικανοποιήσουν μια μικρή μερίδα ανθρώπων, κυρίως γυναικών, παρά τις πολλές αντιδράσεις, στις 3 Ιουλίου 1986, νομιμοποίησαν απόλυτα τις αμβλώσεις, συμπληρώνοντας την προϋπάρχουσα νομοθεσία, που επέτρεπε την άμβλωση για λόγους α) ιατρικούς, β) ευγονικής, γ) ηθικής (αιμομιξίας, βιασμού), δ) ψυχολογικούς. Μόνο δηλ. την οικονομικοκοινωνική πλευρά δεν κάλυπτε. Έ
τσι στη «χώρα των γερόντων», την πατρίδα μας, χιλιάδες ελληνόπουλα σκοτώνονται κάθε χρόνο μέσω της άμβλωσης.

Ο νόμος 1609/86, όπως είναι φυσικό αμβλύνει ακόμη περισσότερο τις ελαστικές μας συνειδήσεις. Η έλλειψη δε της αντικειμενικής-επιστημονικής ενημέρωσης, οδηγεί στην ημιμάθεια, που αποδεικνύεται ο χειρότερος σύμβουλος για αποφάσεις τόσο σημαντικές, αλλά και το «καλύτερο άλλοθι» στην εγωπάθεια και τον ατομισμό μας.

Ο νόμος 1609/86 της Ελληνικής Πολιτείας αναφέρει με γλώσσα απόλυτα ωραιοποιημένη-φαρισαϊκή, τα εξής: «Τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης και προστασία της υγείας της γυναίκας…», η οποία απολύτως νόμιμα μπορεί να πραγματωθεί μέσα στις πρώτες δώδεκα εβδομάδες της κύησης. Από τον τίτλο ήδη ο νόμος αυτός, αρνούμενος κάθε δικαίωμα στο έμβρυο, και μάλιστα σ’ αυτή την ίδια τη ζωή του, το πολυτιμότερο δηλαδή αγαθό του, αναφέρεται και προστατεύει, με τέλεια μονομέρει, στην δήθεν υγεία της μητέρας. Είναι όμως επιστημονικά εξακριβωμένο, ότι η άμβλωση εξασφαλίζει την υγεία της γυναίκας; Οι μη στρατευμένοι ειδικοί επιστήμονες-γυναικολόγοι, μαιευτήρες, ψυχίατροι, ψυχολόγοι κ.α., δεν μας διαβεβαιώνουν για κάτι τέτοιο. Αντίθετα η ίδια η άμβλωση περιέχει σημαντικότατο ποσοστό κινδύνου, ενώ μακροπρόθεσμα πολλά σωματικά, όπως η στειρότητα, και ψυχολογικά προβλήματα αναδύονται στη γυναίκα μετά από μια άμβλωση. Ήδη επιστημονικά ερευνάται και διαπιστώνεται το «μετεκτρωτικό σύνδρομο».

Άλλ’ η φαρισαϊκή γλώσσα προσφέροντας την μισή αλήθεια, χρησιμοποιεί και άλλη, κατ’ ευφημισμό, έκφραση: «διακοπή της κύησης». Η λέξη «διακοπή» όμως λειτουργεί ελπιδοφόρα, γιατί περιμένει κανείς την επαναλειτουργία, αυτού, που διακόπηκε, όπως π.χ. η διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος η του νερου. Η άμβλωση όμως είναι τελεσίδικη καταστροφή του πιο ανυπεράσπιστου ανθρώπινου πλάσματος, του οποίου δεν ακούγεται ούτε το κλάμα του, για να εμποδίσει τις εναντίον τυ θανατηφόρες ενέργειες.

Με ποια λογική λοιπόν, ο νομοθέτης κάνει μια τέτοια μονομερή διάκριση μεταξύ των δύο προσώπων, του αγέννητου παιδιού και της γυναίκας, ώστε η δήθεν κινδυνεύουσα υγεία της μιας -της γυναίκας- να περιφρουρείται με την εξαφάνιση της ζωής του άλλου, του εμβρύου δηλαδή; Έτσι αντί να ενισχύεται ηθικά και υλικά η ελληνική οικογένεια για να φέρει και διατηρήσει την ζωή, τα παιδιά, επίσημα το ίδιο το Κράτος, πληρώνει για να επέλθει ο θάνατος στο παιδί και να «τραυμα τιστεί» ψυχικά και σωματικά η ίδια η γυναίκα.

Φυσικά ο ανθρώπινος-πολιτειακός νόμος δίνει την ελευθερία της άμβλωσης, χωρίς όμως να υποχρεώνει, θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος. Λόγω όμως της έλλειψης πληροφόρησης, αλλά και της πίστης πολλών, ότι ο πολιτειακός νόμος περιέχει το ορθό και αληθινό, επαναπαυόμενοι οι πολλοί τον ακολουθούν, με αποτέλεσμα την άμβλυση των συνειδήσεων, μπροστά στη βίαιη αφαίρεση της ζωής του πλέον ανυπεράσπιστου και φυσιολογικά του πλέον αγαπημένου προσώπου, που θάπρεπε α είναι το έμβρυο.

Κάθε υπεύθυνος άνθρωπος όμως, και ιδιαίτερα κάθε χριστιανός, γνωρίζει, ότι στον ανθρώπινο νόμο, παρεισφρύει η σκοπιμότητα, αδυναμία και προσωρινότητα, γι’ αυτό και αντιτάσσει τον θείο νόμο, σύμφωνα και με την αξιωματική θεολογική αρχή: «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον η ανθρώποις». Γι’ αυτό διακηρύσσει, ότι το έμβρυο είναι άνθρωπος «εξ άκρας συλλήψεως», και στην πολιτική-φαρισαϊκή γλώσσα, που κατορθώνει, κατά τον G.Orwell, «το ψέμμα να μοιάζει με αλήθεια και το έγ
κλημα να παρουσιάζεται άξιο σεβασμού», αντιπαραθέτει τη γλώσσα της αλήθειας, ώστε να μη παρασύρεται ο κόσμος. Αυτό βέβαια γίνεται από αγάπη και μόνο, γιατί η αλήθεια δεν δημιουργεί ενοχές, αλλά απελευθερώνει πραγματικά: «γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ίω. 8, 32).

‘Αλλ’ εδώ ως αντίδοτο στις σχιζοφρενικές νομοθετικές αποφάσεις και στις διχασμένες ανθρώπινες πρακτικές, που καταστρέφουν την ΖΩΗ σε επίπεδο προσωπικό, κοινωνικό και εθνικό -ο μεγάλος εχθρός και κίνδυνος της πατρίδας μας δεν είναι άλλος από την τρομακτική υπογεννητικότητα της- οφείλουν οι διάφοροι φορείς, η Εκκλησία, αλλά και οι συνειδητοποιημένοι Πολιτικοί, κατ’ αρχάς να αγωνιστούν για την κατάργηση του νόμου 1609/86, να προβάλλονται τα επιστημονικά δ
εδομένα και η πρόοδος της Εμβρυολογίας, και προπάντων να ενισχύεται ηθικά και υλικά η φιλοτεκνία, τονώνοντας το πατρικό και ιδιαίτερα το μητρικό αίσθημα.

Η Μητρότητα, όπως και η πατρότητα, είναι θεϊκό δώρο προς τον άνθρωπο, αφού οι σύζυγοι καλούνται να συνεχίσουν το δημιουργικό έργο του Θεού και γινόμενοι συνδημιουργοί να χαρίσουν το υψηλότερο δώρο, τη ζωή και σε άλλους ανθρώπους. Η μητέρα μάλιστα περισσότερο από τον πατέρα, νοιώθει αυτή την δυναμική σύμπραξη της στη δημιουργία και συνέχιση της ζωής. Αισθάνεται, ότι το να είναι μητέρα δεν είναι μόνο προσωπική της υπόθεση, αλλά γίνεται η ελπίδα της ανθρωπότ
ητας. Γιατί η Μάνα φιλοξενεί στα σπλάγχνα της το έμβρυο και του μεταδίδει τη ζωή. Η μητέρα είναι η ζεστασιά, η μητέρα είναι η τροφή, η μητέρα είναι η ευχάριστη κατάσταση της ικανοποίησης των αναγκών και της ασφάλειας του. Φυσικά η μητρική αγάπη είναι ένα δύσκολο καθήκον, γιατί απαιτεί ανιδιοτέλεια και ικανότητα να δίνεις το πάν και να μη θέλεις τίποτε άλλο, παρά μόνο την ευτυχία του αγαπημένου. Η μητρική αγάπη είναι μία χωρίς όρους επιβεβαίωση του παιδιού και των αναγκών του, για τις οποίες είναι έτοιμη να προσφέρει τα πάντα, ακόμη και τη ζή της.

Οι ανάγκες του παιδιού αρχίζουν τουλάχιστον από την στιγμή της σύλληψης. Και παρ’ ότι έχουν επέλθει σημαντικότατες κοινωνικές αλλαγές και οι οικογενειακές συνθήκες και συνήθειες έχουν υποστεί αλλοιώσεις, εν τούτοις οι γονείς παραμένουν ο πιο σίγουρος προμαχώνας για μια ομαλή ανάπτυξη του παιδιού ήδη από την εμβρυακή ηλικία. Πάνω άπ’ όλα το αγέννητο παιδί χρειάζεται τη μητρική αγάπη, που σημαίνει ότι ήδη από την εγκυμοσύνη αρχίζουν οι θυσίες της και η
προσφορά της απεριόριστης στοργής της. Επί εννέα μήνες το έμβρυο θα εξαρτάται αποκλειστικά από εκείνη, γιατί από τη μητέρα του αναπνέει, άπ’ αυτήν τρέφεται, οι πνευματικές της δυνάμεις και η ψυχική της κατάσταση το επηρεάζουν. Κάθε εντύπωση της μητέρας δεν έχει επίδραση μόνον σ’ αυτήν, αλλά και στο παιδί.

Η ευχαρίστησή της είναι και δική του, όπως και ο πόνος της είναι και δικός του. Ευχάριστα βιβλία, επομένως, απαλή μουσική, ευφορία ψυχική, χαρούμενες στιγμές, προσευχητική διάθεση αντανακλούν θετικά στο έμβρυο. Όλες οι ψυχικές και εγκεφαλικές μεταβολές της και κάθε ουσία, που χρησιμοποιεί, επηρεάζουν θετικά η αρνητικά το κυοφορούμενο παιδί. Γνωρίζοντας όλα αυτά η γνήσια μητρική αγάπη θα αρνηθεί τα θεωρούμενα ως δικαιώματα της σύγχρονης γυναίκας, δικαιώμ
ατα καθαρώς ατομοκρατικά, όπως η ηδονική απόλαυση και η απόρριψη κάθε ευθύνης. Γι’ αυτό και δεν θυσιάζει την ανθρωπιά και την αγάπη στον ατομισμό και την φιλαυτία και δεν παρασύρεται να αφαιρέσει τη ζωή του παιδιου της. Η γνήσια μάνα δεν θα παρασυρθεί από συνθήματα του τύπου: «σώμα μου είναι το κάνω ο,τι θέλω», ούτε ότι «οι γυναίκες δεν θα ανεχθούν τον περιορισμό των δικαιωμάτων τους». Γιατί γνωρίζει, ότι το έμβρυο δεν είναι σώμα της, και μάλιστα αρρωστημένο για να το απορρίψει, και δεύτερο, ότι διεκδικώντας τα ατομοκρατικά της δικαιώματα
στραγγαλίζει το αναφαίρετο δικαίωμα του ίδιου της του παιδιου να’ ρθεί στην ζωή. Άλλωστε το να γίνεις η να είσαι μητέρα δεν είναι προσωπική υπόθεση, αλλά κοινωνική, εθνική, πανανθρώπινη.

Οι καιροί μας προσκαλούν και προκαλούν να υπηρετήσουμε το μυστήριο της ζωής από την στιγμή της σύλληψης. Η Μητρότητα είναι θείο δώρο, που αληθινά καταξιώνει την γυναίκα και είναι συνυφασμένη με τη γυναικεία φύση. Οι σειρήνες του ευδαιμονισμού και ατομισμού καλούν τη γυναίκα να αρνηθεί την κύρια αποστολή της, τη Μητρότητα. Διάφορα φεμινιστικά κινήματα την καλούν «να πει ναι στην παραγωγή, όχι στην αναπαραγωγή». Όλοι εμείς ας βοηθήσουμε τη Γυναίκα να υπηρ ετήσει τη Μητρότητα και να επιθυμεί να βιώσει τη Μητρότητα.

Πηγή: Εκτρώσεις, Ορθόδοξος Κυψέλη