«Λύκοι» με ένδυμα ποιμένος;

image00.jpgΓράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
Οι σημερινοί Ιεράρχες, (έκτος κάποιων «φωτεινών» εξαιρέσεων ),φανερώνονται σαν να είναι οι σύγχρονοι Φαρισαίοι.
Αδιαφορούν για τον ανελέητο πόλεμο κατά της Ορθοδοξίας από ένα προδοτικό πολιτικό σύστημα, αδιαφορούν για το κατρακύλισμα της ελληνικής κοινωνίας με τις παρελάσεις υπηρηφάνειας των ομοφυλόφιλων, αδιαφορούν για την διάλυση της οικογένειας, αδιαφορούν για την κατάργηση του ομολογιακού μαθήματος των θρησκευτικών, αδιαφορούν για την ισλαμοποίηση της χώρας μας, αδιαφορούν για την κατάργηση της Κυριακής αργίας που
έπληξε τα φτωχά στρώματα των ιδιωτικών υπάλληλων, αδιαφορούν για την προώθηση το ηλεκτρονικού φακελώματος και το πιο χειρότερο από όλα, αδιαφορούν για την αιρετική αποστασία της κεφαλής τη Ορθοδοξίας, του Πατριάρχη, που έχει καταργήσει τους ιερούς κανόνες και έχει συνταυτιστεί με τον νεοταξικό ηγέτη του Βατικανού.

Αύριο δεν αποκλείεται να δούμε αυτός ο ίδιος ο Πατριάρχης να συναινεί και στην χειροτονία λεσβίων, όπως κάνει η «αδελφή» του αγγλικανική εκκλησία, στην επίσημη καθιέρωση συμπροσευχών με παρδαλούς εκπροσώπους διαφόρων «θρησκευτικών μορφωμάτων», όπως το έκανε στις 6-13 Σεπτεμβρίου του 2007 στην Γροιλανδία στο Ζ΄ παγκόσμιο οικολογικό συμπόσιο για την σωτηρία δήθεν του πλανήτη από το «φαινόμενο του θερμοκηπίου».
Συνέχεια

Advertisements

Συναγερμός: Βαδίζομεν ὁλοταχῶς πρὸς τὴν «ἕνωσιν» μὲ τοὺς Παπικούς

Francis+and+Bartholomew.jpgΤΟ ΦΑΝΑΡΙΟΝ «ΣΠΕΥΔΕΙ ΤΑΧΕΩΣ» ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
•Αὕτη θὰ εἶναι εἰς ἐπίπεδον κορυφῆς, ἄνευ παραιτήσεως τῶν Παπικῶν ἀπὸ τὰς αἱρέσεις των καὶ τὰς κακοδοξίας των
ΑΠΟ ΕΤΩΝ εἶναι γνωστὸν τὸ «δόγμα τῆς θρησκευτικῆς Γεωπολιτικῆς»: Ψευδένωσις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μὲ ὅλας τὰς Χριστιανικὰς αἱρέσεις (Παπισμόν, Ἀγγλικανισμόν, Κόπτας κ.λπ.).
Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐργάζεται πυρετωδῶς πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Ἐν ὄψει τῆς ἐπικειμένης συναντήσεώς του μὲ τὸν Πάπαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τὴν 24ην Μαΐου, μετὰ τοῦ ὁποίου θὰ συμπροσευχηθῆ, καταφρονῶν διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, διαρρέεται ὅτι ἡ «Ἕνωσις θὰ γίνη» παρὰ τὰς ἀντιδράσεις.
Ἡ «Ἕνωσις» ὅμως θὰ γίνη ἄνευ τῆς παραιτήσεως τῶν πλανεμένων Χριστιανῶν ἀπὸ τὰς αἱρέσεις των καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐπιστροφῆς εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Ἡ Ἀλήθειά της θυσιάζεται εἰς τὰς προσωπικὰς φιλοδοξίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ εἰς τὸν βωμὸν τῶν σκοπιμοτήτων τῶν «ὑπογείων ρευμάτων» τῆς Ἀμερικῆς. Εἰς τὴν «ψευδένωσιν» θὰ ἐπιχειρηθῆ νὰ δοθῆ χαρακτὴρ μὴ Προδοσίας τῆς Πίστεως: Ἑνότης εἰς τὴν κορυφὴν ὄχι ὅμως καὶ εἰς τὴν βάσιν. Τὸ δόγμα αὐτὸ λέγει: Ἕνας ὁ Χριστός, πολλὰ τὰ χριστιανικὰ δόγματα, πολλαὶ αἱ χριστιανικαὶ πίστεις, πολλαὶ αἱ μορφαὶ τῆς Ἱερωσύνης, πολλαὶ καὶ διαστρεβλωτικαὶ ὄψεις τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Συνέχεια

EΞ AΦOPMHΣ THΣ ΠAPAITHΣEΩΣ TOY ΠAΠA

95118104-pope-benedict.jpg

Παραιτήθηκε ὁ Πάπας Bενέδικτος 16ος καὶ ἡ παραίτησί του θεωρήθηκε ἀπροσδόκητο γεγονός. Ἄλλη παραίτησι Πάπα ἔγινε πρὸ 600 ἐτῶν! Eἶνε τόσο μεγάλη ἡ κοσμικὴ δύναμι καὶ δόξα τοῦ παπικοῦ ἀξιώματος, ὥστε εἶνε σχεδὸν ἀδύνατο νὰ παραιτηθῇ κανεὶς ἀπ’ αὐτὸ τὸ ἀξίωμα.
Γιατί παραιτήθηκε ὁ σημερινὸς Πάπας; Γιατί ἔπραξε τὸ σχεδὸν ἀδύνατο; Kατὰ δήλωσί του ἔπραξε τοῦτο γιὰ λόγους ὑγείας. Ἀλλ’ ἄλλοι ὑποστηρίζουν, ὅτι ὁ Πάπας ἐξαναγκάσθηκε σὲ παραίτησι ἐξ αἰτίας εὐθύνης του στὸ τεράστιο σκάνδαλο τῆς ἐκτεταμένης παιδεραστίας «ἱερωμένων» τῆς «Ἐκκλησίας» του, καὶ ἐξ αἰτίας διαρροῆς μυστικῶν ἐγγράφων αὐτοῦ καὶ τοῦ Kράτους τοῦ Bατικανοῦ ἀπὸ ἔμπιστον οἰκονόμο του, ποὺ ὑπέπεσε στὸ βαρὺ ἀδίκημα τῆς κατασκοπείας, ἀμνηστεύσεως αὐτοῦ ἀπὸ τὸν Πάπα, καὶ φόβου τοῦ Πάπα γιὰ ἀποκαλύψεις ἀπὸ μυστικὲς ὑπηρεσίες βρωμερῶν σχεδίων καὶ πράξεων τοῦ Bατικανοῦ.

Ὁπωσδήποτε ὁ Πάπας δὲν εἶνε μόνον ἀρχηγὸς αἱρετικῆς κοινότητος, ἡ ὁποία σήμερον ἀριθμεῖ ἕνα δισεκατομμύριο καὶ πλέον ἀνθρώπους, ἀλλ’ εἶνε καὶ ἀρχηγὸς Kράτους, τοῦBατικανοῦ, μικροῦ μὲν σὲ ἔκτασι, ἀλλὰ μεγάλου σὲ σκοτεινὴ δρᾶσι καὶ ἐγκληματικότητα.Aὐτὴ δὲ ἡ δρᾶσι καὶ ἐγκληματικότης θεωρεῖται ἀπὸ τὸν Πάπα εὐλογημένη καὶ ἁγία! Ἂς μὴ λησμονοῦμε, ὅτι ὁ Παπισμὸς ἀνακήρυξε ἅγιο καὶ τὸν ἐγκληματία πολέμου Στέπινατς! Προπάντων ἂς μὴ λησμονῇ τοῦτο ὁ σημερινὸς φιλοπαπικὸς Πατριάρχης ΣερβίαςEἰρηναῖος. Πόσα ὑπέστη ἡ Σερβία ἀπὸ τὸν Παπισμό!…
Ἐξ ἀφορμῆς τῆς παραιτήσεως τοῦ Πάπα Bενεδίκτου ὁ ΠατριάρχηςKωνσταντινουπόλεως Bαρθολομαῖος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Aὐστραλίας Στυλιανὸς καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος λυπήθηκαν καὶ ἔπλεξαν τὸ ἐγκώμιο τοῦ Πάπα ὡς σπουδαίου ἀνδρός, ὡς μεγάλης προσωπικότητος, ἀλλὰ καὶ ὡς φίλου τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὡς πρὸς τὸ τελευταῖο οἱ ἐγκωμιαστὲς καὶ ὑμνητὲς τοῦ Πάπα λησμόνησαν, ὅτι ἐκεῖνος κήρυξε τὴν Ἐκκλησία μας ἐλλειμματική, διότι δὲν τοῦ ἀναγνωρίζει πρωτεῖο παγκοσμίας ἐξουσίας καὶ δὲν ὑποτάσσεται σ’ αὐτόν.
Nτροπή, πολλὲς φορὲς ντροπὴ στοὺς «ἡμετέρους» ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες γιὰ τὴνἀναξιοπρέπειά τους καὶ τὴν ἐξύμνησι τοῦ Πάπα. Ἐξυμνοῦσαν καὶ οἱ Πατέρες τοὺςαἱρεσιάρχες; Ἀλλὰ τί λέγουμε; Tί ἦταν οἱ Πατέρες μπροστὰ στοὺς σημερινοὺςἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες, τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ μεταπατερικούς, τοὺς πλήρεις θεολογικῆςσοφίας καὶ ἀγάπης; Oἱ σημερινοὶ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοὶ καὶ ὁδηγοὶ ἐπιτυγχάνουν, οἱ Πατέρεςἀπέτυχαν, ἐξώφλησαν, εἶνε ξεπερασμένοι! Kαὶ κακῶς οἱ σημερινοὶ λειτουργοὶ τῆςἘκκλησίας ἐξακολουθοῦν νὰ λέγουν τὸ «Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων»…
Nτροπὴ στοὺς ὑμνητὲς τοῦ Πάπα. Kαὶ ἔπαινος στοὺς ὄντως Ὀρθοδόξους Ἱεράρχες,ὅπως ὁ Mητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ καὶ ὁ Mητροπολίτης Γόρτυνος κ. Ἱερεμίας, οἱὁποῖοι ἐξ ἀφορμῆς τῆς παραιτήσεως τοῦ Πάπα εἶπαν τὴν πικρὴ ἀλήθεια γιὰ τὸν Πάπα καὶτὸν Παπισμό. Δόξα τῷ Θεῷ, διότι στὴ στρατευομένη Ἐκκλησία μας δὲν ὑπάρχουν μόνονἀξιωματικοὶ ριψάσπιδες καὶ προδότες τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλ’ ὑπάρχουν καὶ γενναῖοιπολεμισταί, πάσης τιμῆς ἄξιοι.
Ἡ παραίτησι τοῦ Πάπα συγκίνησε φιλαιρετικοὺς καὶ δὴ φιλοπαπικοὺς ἡγέτες τῆςἘκκλησίας. Ἀλλ’ ἡμᾶς, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἀξίωσε νὰ πιστεύωμε στὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴμοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας, οὐδόλως συγκίνησε ἡ παραίτησι τοῦ Πάπα. Ἡμᾶς θὰσυγκινοῦσε τὸ νὰ παρῃτεῖτο ὁ Πάπας ἀπὸ τὸ περιβόητο πρωτεῖο ἐξουσίας, ἀπὸ τὸ γελοῖοἀλάθητο, ἀπὸ τὸ Filioque καὶ ἀπὸ τὶς ἄλλες εἴκοσι περίπου αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ. Ἂν ὁΠάπας παρῃτεῖτο ἀπὸ τὶς ἑωσφορικές του ἀξιώσεις καὶ τὶς διδασκαλίες δαιμονίων, τότε θὰἦταν ὄντως σπουδαῖος καὶ μεγάλος. Ἀλλὰ ποῦ ἀφήνει ὁ Σατανᾶς καὶ ποῦ ἀφήνουν οἱ«ἡμέτεροι» φιλοπαπικοὶ νὰ μετανοήσῃ ὁ Πάπας; Στὴν πραγματικότητα οἱ φιλοπαπικοὶ δὲνἀγαποῦν καὶ δὲν ἐκτιμοῦν τὸν Πάπα, διότι δὲν τὸν βοηθοῦν νὰ μετανοήσῃ καὶ νὰ σωθῇ.Ἡμεῖς μισοῦμε τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τὴν ἐμμονὴ τοῦ Πάπα σ’ αὐτές, ἀλλὰ τὸν ἴδιοτὸν Πάπα ἀγαποῦμε ὡς ἄνθρωπο καὶ εὐχόμεθα νὰ μετανοήσῃ, στὴν παραίτησί του ἀπὸ τὸπαπικὸ ἀξίωμα ν’ ἀκολουθήσῃ ἡ παραίτησί του καὶ ἀπὸ τὶς παπικὲς αἱρέσεις, γιὰ νὰ τύχῃἐλέους καὶ σωτηρίας κατὰ τὴ φοβερὴ ἡμέρα τῆς Kρίσεως, φοβερὴ γιὰ ὅλους, γιὰ δὲ τοὺςἄρχοντες πολὺ περισσότερο. «Kρίσιςἀπότομοςἐντοῖςὑπερέχουσιγίνεται. Ὁγὰρἐλάχιστοςσυγγνωστόςἐστινἐλέους, δυνατοὶδὲδυνατῶςἐτασθήσονται» (Σοφ. Σολ. 6:5-6). Eὐχόμεθα δὲ μετάνοια καὶ στοὺς «ἡμετέρους» φιλαιρετικοὺς ἄρχοντες τῆς Ἐκκλησίαςκαὶ ὑμνητὲς τοῦ Πάπα, γιὰ νὰ τύχουν καὶ αὐτοὶ ἐλέους καὶ σωτηρίας.
http://aktines.blogspot.gr
Tοῦ θεολόγου Nικολάου Ἰω. Σωτηροπούλου

Εκκλησία και Μέγας Αντώνιος

2-%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%9C%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CF%82-%CE%95%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-30cm-x40cm-2012.jpg

Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

1. Δεν είναι αναχρονιστική η συνάφεια. Παρόμοιο διαθρησκειακό και διαχριστιανικό περιβάλλον.

Στο τελευταίο μας άρθρο με τίτλο «Μακράν της οδού των Αγίων Πατέρων η συνάντηση Βαρθολομαίου και πάπα» είχαμε εξαγγείλει ότι θα συνεχίζαμε την έκθεση των εκτιμήσεών μας με βάση τη διαχρονική συνείδηση της Εκκλησίας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα στους βίους των Αγίων Πατέρων και διδασκάλων. Επειδή μάλιστα ο Άγιος Σπυρίδων, ο θαυματουργός πολιούχος της Κέρκυρας, έδιωξε τον πάπα μέσα από τον ναό του με ένα εντυπωσιακό θαύμα που έκανε, ενώ οι σημερινοί προκαθήμενοι, τον εισάγουν στους ορθόδοξους ναούς, τον ασπάζονται, τον θυμιάζουν και τον πολυχρονίζουν, σχεδιάσαμε να παρουσιάσουμε αυτό το θαύμα, όπως το διασώζει και το σχολιάζει ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, μεγάλος λόγιος και διδάσκαλος του Γένους και μέλος της τριάδος των Αγίων Κολλυβάδων του 18ου αιώνος. Ο σχεδιασμός αυτός και η προτεραιότητα παραμένει, με μία μικρή χρονική παρέκκλιση, λόγω της εορτολογικής συγκυρίας.

Συνέχεια

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

f46695e59acdd1c93475bfd6bab36658_m.jpgΓράφει ο Νικόλαος Πανταζής

Ο Πανανθρώπινος Οίκος της Γης μας (εξ’ ου και Οικολογία, Οικουμένη) διαπερνά ανείπωτη φθορά και υφίσταται μεγίστη διαφθορά από εμάς τους διαχειριστές τους ίδιους. Η παναρμόνια, αβλαβή διατήρηση του Περιβάλλοντος συνεπάγεται και τη δική μας ασφαλή διαβίωση και υγιή διαφύλαξη.
Εκτός από τον Γεωγραφικό μας Οίκο, υπάρχει και ένας άλλος ασυγκρίτως ανώτερος, σημαντικότερος και διαιώνιος Οίκος, ο Οίκος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. «Τούτον τον Οίκον, στερέωσον, Κύριε». Ο Οίκος αυτός είναι «το στερέωμα των επί Χριστόν τον Θεόν πεποιθότων». Είναι η Ορθόδοξη Εκκλησιαστική μας Οικουμένη.
Κοντά στο πρόβλημα της παρατραβηγμένης Περιβαλλοντολογίας προστίθεται, ως μή ώφειλε, και ένας άλλος ύποπτος, επικίνδυνος και καταδικαστέος «-ισμός» στον όρο «Οικουμένη», ο «Οικουμενισμός» ο οποίος έχει δύο μορφές: τον Πολιτικό και τον Θρησκευτικό.
Είναι της μόδας να μιλούν όλοι για αγάπη και ένωση διακρατική, διαπλανητική, πολιτική και υπερεθνική, ένωση οικονομική και διαθρησκειακή, η οποία απερίφραστα αποτελεί ύποπτο σκοπό της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης και παραπλανητικό παράγωγο της Νέας Τάξης πραγμάτων.
Οι εκλεγμένοι ηγέτες μας πλασάρουν μια δήθεν ελληνο-τουρκική φιλία και τα ελληνικά κανάλια μας, εκπέμπουν τα χάλια μας, διοχετεύοντας το βόρβορο των Τουρκικών Σήριαλ τύπου Σουλεϊμάν και δε συμμαζεύεται. Υπάρχει ενεργό σχέδιο για την Ισλαμοποίηση της Ελλάδος και της Ευρώπης. Απαιτούν Τζαμί στη Βουλή και στην Ομόνοια.
Οι διαλεχτοί της Βουλής γίνονται υποχείρια της υποδουλωτικής Αμερικανοφιλίας, πιόνια της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και πειθήνια όργανα της «παντοκρατορικής» Μασονίας. Παραδίδονται αμαχητί στις επιταγές της ΕΟΚ, του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ και πέφτουν θύματα των Διεθνών Τραπεζικών Ταμείων (άλλο φρούτο και αυτό) με επιβουλευτικά ομόλογα και σωστικά παχυλά πακέτα.
Είναι η κουλτούρα της ενοποιήσεως, ενώσεως και αφομοιώσεως. Είναι ο λεγόμενος «Πολιτικός Οικουμενισμός». Παγίδα και πρόδρομος του πολιτικού οικουμενισμού είναι το μαεστρικά οργανωμένο και μεθοδικά καλοστημένο παιχνίδι της υποτιθέμενης «οικονομικής κρίσης» η οποία τώρα επιβάλλεται σα θηλειά στο λαιμό μας και είναι άκρως εξυπηρετική και απολύτως αναγκαία.
Απλούστατα, εάν δεν πέσουν όλα τα κράτη σε μεγάλη οικονομική, πολιτική και θρησκευτική κρίση, τότε για ποιό παράλογο λόγο να συσταθεί η διαβόητη Παγκόσμια Διακυβέρνηση; Γιατί να έρθει και από τί στο καλό θα σώσει όλα τα κράτη ο αναμενόμενος Αντίχριστος και Αρχιπλάνος Πλανητάρχης;
Για να έρθει ο Αντίχριστος ως «σωτήρας» και Ψευδομεσίας (σε απολύτως καχέκτυπη απομίμηση του Αληθινού Σωτήρος Χριστού) θα πρέπει πρώτα όλη η οικουμένη να φτάσει στο απροχώρητο, στο «αμήν», να υποφέρει τα πάνδεινα και να γίνει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο οποίος είναι πάρα πολύ κοντά…
Δεν μου αρέσουν οι «κινδυνολογίες» και οι διακομματικοί, εσχατολογικοί εκφοβισμοί ούτε θα επιτρέψω στον ευατό μου να πέσει στη μεγάλη πλάνη του προσδιορισμού ακριβούς ημερομηνίας.
Εμπιστεύομαι όμως στη χάρι των Νέων Αγίων μας Γερόντων και στις εκ Θεού αδιάψευστες προφητείες τους. Πιστεύω στην Αποκάλυψη του Αγίου, Ευαγγιστού Ιωάννου η οποία από μόνη της ερμηνεύεται ενώ εκτυλίσσονται σταδιακά και επαληθεύονται διαδραματικά τα ιστορούμενα εν αυτή γεγονότα.
Το σφράγισμα και «χάραγμα» του Αντιχρίστου δεν είναι άλλο από το Τσιπάρισμα RFID το οποίο θα χρησιμοποιηθεί σε όλες τις κάρτες, ταυτότητες, διπλώματα, μισθώματα και συντάξεις, αρχικώς με τη εξωτερική μορφή του μικρού χρυσού τετραγώνου ενός εκατοστού (το οποίο ήδη υπάρχει στις πιστωτικές κάρτες) και έπειτα με την μετατροπή του σε μικροσκοπική ηλεκτρονική φυαλίδα (σε σχήμα ενός κόκου ριζιού) και την υποχρετική εμφύτευσή της διά «χαράγματος» κοφτερής λεπίδος (εγχειρήσεως) μόνο στο δεξί μς χέρι ή στο μέτωπο.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κατασκευάστρια εταιρεία ονομάζεται MONDEX (μόνο δεξιά). Αρκεί κανείς να κάνει μια αναζήτηση “mondex biochip” στο Google και ‘κει θα βρει περισσότερα. Αυτό το μικρο-τσιπάκι έχει ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται σε πολλές χώρες και σύντομα θα επιβληθεί παγκοσμίως και θα αντικασταστήσει τα πάντα: χρήματα, κάρτες, ταυτότητες, διπλώματα, διαβατήρια, κλειδιά κλπ.
Τότε θα είναι πιο αποτελεσματική η παγκόσμια αστυνόμευση και ανίχνευση των πάντων μέχρι και 500 μέτρα κάτω από τη γη. Τότε θα περιοριστεί αποτελεσματικά το έγκλημα και θα εκλείψει οποιαδήποτε τρομοκρατία.
Τότε θα έρθει ο τρισκατάρατος Αντίχριστος σα Παγκόσμιος Πρωθυπουργός να «καλέσει σε ενότητα τους πάντες», απομιμούμενος πάλι το Πανάγιο Πνεύμα, έχοντας μέσα του όμως την ολοκληρία του πονηρού, εωσφορικού πνεύματος. Τότε θα τελέσει μεγάλα «θαύματα» και «υπερφυσικές» δυνάμεις και θεραπείες, όπως του καρκίνου και του AIDS, οι οποίες θεραπείες έχουν ήδη εφευρεθεί και φυλάσσονται για αποκλειστική του δοξολογική χρήση.
Επίσημες, ουσιαστικές πλατφόρμες και κανονικοί πρόδρομοί του του Αντιχρίστου, είναι σήμερα η σατανική τριάδα: η Μασονία, ο Διεθνής Σιωνισμός και ο επάρατος Θρησκευτικός Οικουμενισμός.
Οι πιό αφελείς και τραγικά πλανεμένοι εκκλησιαστικοί παράγοντες μιλούν για διαχριστιανική, οικουμενιστική αγάπη. Αλλοι ασυνείδητα και άλλοι συνειδητά και ένοχα, πουλημένοι και προδότες να ερωτοτροπούν ανεπιφύλακτα με τον Πάπα.
Ο Οικουμενισμός είναι κίνημα αντορθόδοξο και αντιχριστιανικό. Αποτελεί παράγωγο της παγκοσμιοποίησης και είναι ο έσχατος πρόδρομος του Αντιχρίστου.
Ο Οικουμενισμός πλασάρει το παμπόνηρο παρασύνθημα προς όλα τα μέλη: «Ας εστιάσουμε τη προσοχή μας στις ομοιότητές μας και ας παραμερίσουμε παντοτινά τις διαφορές μας!»

Ο Οικουμενισμός έχει αυστηρώς καταδικαστεί από όλους τους Μεγάλους και Συγχρόνους Αγίους Πατέρες και Γερόντους. Παρελαύνει ύπουλα και ποζάρει προκλητικά στη διεθνή πασαρέλα των Διαχριστιανικών Διαλόγων. Οι συμμέτοχοι και συνένοχοι Ορθόδοξοι εκπρόσωποι παραμένουν έκθαμβοι και μαγεμένοι από την ακατανόητη γοητεία των φράγκων, υποκλινόμενοι ως ελάσσονες σε παπικές ευλογίες.
Είδαμε την εξευτελιστική κατάντεια του Μητροπολίτη Γερμανίας να αποδίδει Μεσσιανικό Ωσσανά στον Πάπα με το Χριστολογικό και Σωτηριολογικό: «Ευλογημένος ο ερχόμενος!»
Είδαμε προσφάτως και τον Μητροπολίτη Γαλλίας να υποκλίνεται δουλικά και να φιλά σα κατώτερος το χέρι του «ανωτέρου» Πάπα, ενώ με μάλιστα συμπροσευχήθηκε «γυμνή τη κεφαλή» εν πλήρη μάλιστα καταστολή και τηλεοπτική κάλυψη.
Ακούσαμε τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου σε τηλεοπτική συνέντευξη να αναγνωρίζει επισήμως τον Πάπα σαν «Κανονικό Επίσκοπο της Εκκλησίας μας».
Είδαμε και το δικό μας Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας να υπογράφει ως πρόεδρος τότε του Οικουμενικού Διαλόγου, στο Μπαλαμάντ του Λιβάνου, αιρετικές θεωρίες των κλάδων και σχισματικές συμφωνίες για «αδελφές Εκκλησίες» ότι είμαστε δήθεν «υπεύθυνοι από κοινού διά την διατήρησιν της μοναδικής Εκκλησίας του Θεού..».
Διαβάσαμε και φρίξαμε για τα όσα ο ίδιος έγραψε στην Χριστουγεννιάτικη Εγκύκλιο του ’88 ότι ο Χριστός δεν ήταν αναμάρτητος εξ άκρας συλλήψεως, όπως ακριβώς μας παρέδωσαν οι Αγιοι Πατέρες, ούτε κατέβηκε από τον ουρανό Αναμάρτητος αλλά «κατέκτησε» την αναμαρτησία σταδιακώς, βήμα προς βήμα, «με οδύνη» κατόπιν «αγώνος και πάλης» κάτι που δεν έχει μέχρι σήμερα γραπτώς ανακαλέσει.
Βλέπουμε συνεχώς τον Πατριάρχη μας να συμπροσεύχεται, να εναγκαλίζεται απανωτά και ανεπανόρθωτα με τον Πάπα, να παρευρίσκεται στα Εβραϊκά Λόμπυ δηλώνοντας πως «έχουμε τον ίδιο Θεό», να επισκέπτεται τα κεντρικά Γραφεία της Κόκα-Κόλας και να δωρίζει, να διαφημίζει το Κοράνι σαν «Αγιο Βιβλίο», να κάνει εκτεταμένο αγώνα «διά επιστολής και διά λόγου» για τρεπτό περιβάλλον και από την άλλη να αφορίζει αδίκως και χωρίς απολογία, τον δεινότατο και ελλογιμότατο, παγκοσ
μίως ανεγνωρισμένο και καταξιωμένο Θεολόγο, τον κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο, ο οποίος ήλεγξε σφοδρώς τις αιρετικές θέσεις του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού.
Ο κάθε Πατριάρχης «μεταλάσσεται» σε Οικουμενιστής Μέγας και ας διατείνεται (χωρίς να μας πείσει) πως δεν παζαρεύεται την Ορθοδοξία, ας προσπαθεί ανεπιτυχώς να μας καθησυχάσει.
«Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» ανατρέπονται συντριπτικά από βαρύγδουπα Φιλήματα Ιούδα. Οι διπλωματικές επισκέψεις του στο Αγιο Ορος δεν δικαιολογούν τη στάση του και τις οικουμενιστικές του τάσεις.
Κι’ ενώ ο μαρτυρικός Ελληνικός Λαός στενάζει κάτω από τη λασπωμένη και ματωμένη πολιτικάντικη μπότα της «οικονομικής κρίσης», ο Πατριάρχης επισκέπτεται ακριτικές εστίες μετά βαρέων εξόδων, μετά βαΐων και κλάδων σα νεοστεφθής αυτοκράτορας με συρόμενο τραπεζομάντιλο μανδύα. Κι’ οι παρακείμενοι μητρο-μανείς μητροπολίτες τρέχουν αβίαστα να συνοδέψουν τη φανφαρίστικη πομπή λες και τους έταξε επίγειο παράδεισο και επουράνιο θρόνο.
Μόνο φάλτσο σ’ αυτό το φιάσκο η Αθωνική σιγή και ανοχή, ενώ θα ‘πρεπε δικαίως να απειλεί με μιαν άλλη αναπόφευκτη μνημοσύνου διακοπή. Κρίμα και ντροπή.
Η Ορθοδοξία θέλει τόλμη και αρετή, θέλει Αρχιεπίσκοπο και Πατριάρχη τον Πειραιώς Σεραφείμ. «Τοιούτος έπρεπε ημίν αρχιερεύς!» Ακακος, ατρόμητος και Ορθοδοξότατος.
Το φιλοπαπικό τώρα «ντιρλαντά» άγουν με αδέσποτα φιλιά οι «άγιοι» Γερμανίας και Γαλλίας ενώ ο επίμαχος και «παλαίμαχος» Αυστραλίας, έχοντας παραιτηθεί πια από το πρωτείο διαλόγων, συνεχίζει ατιμώρητος να βαρύνεται από το απλήρωτο πρόστιμο της καζαντζάκειας βλασφημίας και αρχιερατικής αιρεσιαρχίας.
Ο κρυφός και υπομάνικος «Άσος εκδικήσεως» του τραγελαφικού ανυπόστατου αφορισμού λειτούργησε ως μπούμεραγκ και τώρα τρίζει το μετερίζι του κ. Στυλιανού. Ο τηλεοπτικά μεταδιδόμενος έντονος θαυμασμός του για την βλάσφημη πορνοταινία του Τελευταίου Πειρασμού που επιτρέπεται «ποιητική αδεία», συνεχίζει να προκαλεί εμμετική αηδία, και ενώ δεν πέρασε απρόσεκτος, περνά στην αιωνιότητα της αδεκάστου Κρίσεως.
Ο Πολιτικός και Θρησκευτικός Οικουμενισμός σηματοδοτεί την Νέα Εποχή του Αντιχρίστου. Θα έρθει της Ορθοδοξίας η αναλαμπή. Θα έρθουν τα μαρτύρια και οι διωγμοί. Πλανώνται ακόμη και οι μεγαλόσχημοι, οι εκλεκτοί. Θα γίνουν και άλλες πολλές προδοσίες. Θα έρθουν και άλλα σκάνδαλα. Εμείς ας μην σκανδαλιζόμαστε. Ας στεκόμαστε καλώς, πιστοί στην Αγία μας Ορθοδοξία και ας προσευχόμαστε για τη μετάνοια και τον φωτισμό των ηγετών μας.

http://santo-rinios.blogspot.gr/

π.Βασίλειος Βελουδάκης:΄΄Η οικονομική κρίση είναι τεχνητη,για να αποδεχθούμε την παγκόσμια διακυβέρνηση΄΄!

534af319b1120cb88366a34672a2c17d_m.jpg

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ;

Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο μου έδωσε η θεματολογία που έχει προαναγγείλει η Ιεραρχία της Εκκλησίας μας για τη Σύνοδόν της του προσεχούς Οκτωβρίου. < /p>

Οι Εισηγήσεις που έχουν αναλάβει να συντάξουν οι εντεταλμένοι από την Ιεραρχία Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες αναφέρονται σε θέματα καίρια, όπως «Η ποιμαντική της Εκκλησίας στην εποχή των μνημονίων» και «Οι δυσκολίες της Εκκλησίας κατά την άσκηση της ποιμαντικής Της».

Από τον τρόπο διαπραγματεύσεως αυτων των θεμάτων θα κριθούν πολλά, γι’ αυτό, το Πλήρωμα της Εκκλησίας μας περιμένει με προσμονή αλλά και ελπίδα τα αγαθά αποτελέσματα αυτης της Συνόδου.
Αισθάνομαι ότι αυτή την κρίσιμη ώρα έχουμε επιτακτικό χρέος…
και εμείς οι Πρεσβύτεροι να διακονήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις το έργο των Επισκόπων μας, και, μάλιστα, το πρωταρχικό, που είναι η χάραξη της Εκκλησιαστικής στρατηγικής, γιατί δεν είμαστε μόνο Ποιμένες του λαού αλλά και «Συνέδριον του Επισκόπου» μας.< /div>
Πριν από όλα τα άλλα, πρέπει να ενημερώσουμε τους Επισκόπους μας για τις πληροφορίες που έχουμε και για όλα όσα γνωρίζουμε σχετικά με τα πραγματικά αίτια της Κρίσεως που μαστίζει τον Τόπο μας, για τις αιτίες που εμποδίζουν την καλλιέργεια της πνευματικής ζωής των χριστιανών μας, για όλα εκείνα που μας καταθέτουν «εκ βαθέων» όλες οι τάξεις του λαού μας —αφού έχουμε το μοναδικό προνόμιο να είμαστε συνυφασμένοι με τη ζωή αυτού του ευλογημένου λαού— αλλά και να θέσουμε υπό την κρίσ της Ιεραρχίας μας τους προβληματισμούς και τις πολυετείς εκτιμήσεις μας για την αναποτελεσματικότητα της Εκκλησιαστικής Ποιμαντικής των τελευταίων διακοσίων χρόνων του ελευθέρου βίου της Πατρίδος μας.
Σ’ αυτό το άρθρο, λοιπόν, πρέπει να μιλήσουμε ανοικτά. Χωρίς περιστροφές , φωτοβολίδες και συνθήματα. Πρέπει να ψηλαφήσουμε την πραγματικότητα απηλλαγμένοι από αγκυλώσεις και εμμονές του παρελθόντος, που μας στερούν τη δυνατότητα να δούμε καθαρά και πέρα από τα φαινόμενα. Πρέπει να επιδιώξουμε να δούμε την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στη Χώρα μας και όχι την πλαστή πραγματικότητα που μας εχει επιβληθεί «αλλαχόθεν» με τα Μέσα προβολής και επιβολής του ψεύδους. Πρέπει να δούε κατά πρόσωπο όλα εκείνα που με μαεστρία και σκοπιμότητα μας κρύβει το Σκοτάδι…
Θα επιχειρήσω το τόλμημα αυτό με σκόρπια ερωτήματα, παραβαίνοντας τους κανόνες της αρθρογραφίας για να γίνη πιο ζωντανός ο λόγος.

Οι πολιτικοί «ποιμαίνουν» τον λαό μας!

Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει αβίαστα με αφορμή το θέμα της Ιεραρχίας «Οι δυσκολίες της Εκκλησίας κατά την άσκηση της ποιμαντικής Της», είναι: — Για ποιά Ποιμαντική κάνει λόγο η Εκκλησιαστική μας Διοίκηση, ώστε να ερευνούμε και τις δυσκολίες ενασκήσεώς της ; Η Εκκλησία ποιμαίνει τον λαό μας σήμερα; Όχι βέβαια! Τον λαό μας τον ˝ποιμαίνουν ˝ οι 300 Πολιτικοί της Βουλής με όλα τα Μέσα που διαθέτουν, μπαίνοντας καθημερινά και επί 24ώρου βάσεως σε κάθε Ελληνικό
σπίτι με την Τηλεόραση, το Ραδιόφωνο, τις Εφημερίδες, τα Περιοδικά και καταδιώκοντάς μας με την άθλια αυτή ποιμαντική και έξω από τα σπίτια μας, με τα αθεϊστικά Σχολεία και Πανεπιστήμια, τις αμοραλιστικές Οργανώσεις τάχα προστασίας των πολιτών, τις αγενείς και κακότροπες Δημόσιες Υπηρεσίες, τις Βακχικές εξαλλότητες των οργανωμένων από το Κρατος κατ’ ευφημισμόν Πολιτιστικών Εκδηλώσεων, τις επιδοτούμενες από τα Ασφαλιστικά Ταμεία Εκτρώσεις και με πολλά άλλα.

Και η Εκκλησία; Εχει 2 ώρες κάθε Κυριακή για να ποιμάνη όσους ανθρώπους της απέμειναν από τον κάποτε Λαό Της και αυτό είναι όλο! Δεν κατοικούμε, λοιπόν, στην Ελλάδα, όταν μιλάμε για δυσκολίες Ποιμαντικής, αφού η σημερινή πραγματικότητα βοά για το σχεδόν απραγματοποίητο της Εκκλησιαστικής Ποιμαντικής!

Πρέπει έστω και την ύστατη αυτή ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι στον Τόπο μας έχει συντελεσθεί μια ολέθρια ανατροπή. ΄Εχει γίνει σχεδόν απόλυτη αλλαγή ρόλων μεταξύ Εκκλησίας και πολιτικών! Οι πολιτικοί ˝ποιμαίνουν ˝ και οι Εκκλησιαστικοί υπηρετούν την ποιμαντική των πολιτικών! Οι πολιτικοί καθορίζουν μέχρι λεπτομερειών το ήθος του λαού μας, χωρίς να λύνουν σχεδόν κανένα από τα βιωτικά προβλήματα των ανθρώπων και έχουν αφήσει την Εκκλησία να ασχοληθη με τα συσίτια, τα ιδρύματα περιάλψεως αναξιοπαθούντων και με την εξεύρεση εργασίας στους ανέργους! Μιλάμε, λοιπόν, για κάτι πολύ σοβαρό που χρειάζεται καίρια και δραστική αντιμετώπιση! Απαιτείται άμεση αντίδραση και όχι υποταγή στο μοιραίο!

Κάποιοι άνθρωποι της Εκκλησίας, μεσα σ’ αυτήν την κοσμοχαλασιά, κάτι ˝παίρνουν είδηση˝ και ανησυχούν, συνειδητοποιούντες την πνευματική κατάπτωση του λαού μας, αλλά αδυνατούν να κάνουν σωστή διάγνωση της καταστάσεως που επικρατεί και συνιστούν ως έκτακτο μέτρο μόνο αγρυπνίες και προσευχή! Λησμονούν, φαίνεται, πώς μέχρι πριν από λίγο είχαμε στη Γη, κοντά μας, τόσους Γέροντες, συγχρόνους αγίους, που αδιαλείπτως προσηύχοντο και, ευτυχώς, κάποιους έχουμε ακόμη, αλλά οι προσευχέ
ς όλων αυτών δεν εμπόδισαν να φθάσουμε σ’ αυτό το κατάντημα, όχι γιατί η προσευχή έχασε τη δύναμή της να μετακινή βουνά, αλλά γιατί χρειάζονται και άλλα που περιμένει ο Θεός από εμάς, πολύ σημαντικά, που τα αφήσαμε, με επιπολαιότητα και αδιαφορία, να χαθούν μέσα από τα χέρια μας.

Χρειάζεται να γίνη επιστροφή στους ρόλους μας: Να ποιμαίνη η Εκκλησία και η Πολιτεία να χειρίζεται αποκλειστικά και μόνο τα βιωτικά, όπως έκανε πάντοτε στην περίοδο της Ρωμηοσύνης. Αλλά για να γίνη αυτό από την Πολιτεία πρέπει αυτή να απαρτισθή από γνήσιους Ρωμηούς!
Πώς, όμως, φθάσαμε στην αντιστροφή των ρόλων Εκκλησίας και Πολιτείας, χωρίς να το καταλάβουμε;
Φαίνεται πως τρομάξαμε, ακούγοντας τον πυροβολισμό που δολοφόνησε τον Καποδίστρια και παραδοθήκαμε ως Εκκλησία και ως Εθνος άνευ όρων στους Ξένους να μας κυβερνούν και να μας διαφεντεύουν!

Αρχικά μας κυβέρνησαν απ’ ευθείας οι Ξένοι, με μπότα, σπαθί και μαστίγιο. Χτύπησαν την ψυχή του Εθνους μας, την Εκκλησία, ξερρίζωσαν τον Μοναχισμό, λεηλάτησαν την Εκκλησιαστική Περιουσία που ανήκει στον Λαό του Θεού αλλά με αποκλειστικό διαχειριστή την Εκκλησία, έφεραν Επίτροπό τους κατάσκοπο μέσα στις Συνεδριάσεις της Ιεραρχίας μας, επέβαλαν με λιγα λόγια την Προτεσταντική Κρατική κυριαρχία στην Εκκλησία και πήραν με το ˝ετσι θέλω˝ την ποιμαντική του λαού από τα χέρια της Εκκλησίας, καορίζοντας εξ ολοκλήρου την Παιδεία του Γένους μας.
Αργότερα, όταν, κάποια στιγμή πεταχτήκαμε απ’ τον ύπνο μας αγανακτισμένοι απ’ αυτή την ατιμωτική κατάσταση της ξένης Κυριαρχίας, μας πρόλαβαν και πάλι οι Ξένοι και, για να μην ξυπνήσουμε ολότελα, μας καθησύχασαν ότι όλα θα επανέλθουν στο σωστό δρόμο τους και μας ξανακοίμισαν, ρίχνοντάς μας ˝ στάχτη στα μάτια˝ με το να μας δώσουν κυβερνήσεις με Ελληνες πολιτικούς!

Μας διέφυγε, όμως, όλα αυτά τα χρόνια μια άκρως σημαντική …λεπτομέρεια: Όλα τα Κόμματα που αφέθηκαν να εισέλθουν στην Ελληνική Βουλή, μετά τον Καποδίστρια και μέχρι σήμερα, ήσαν όλα Κόμματα franchize (παραρτήματα) Κομμάτων του Εξωτερικού!
Ετσι έγινε η Δεξιά, το Κέντρο, ο Σοσιαλισμός, ο Κομμουνισμός, ο Αριστερισμός, οι μιμηταί των Χριστιανοδημοκρατικών του Προτεσταντικού Κοινωνισμού, η Ακρα Δεξιά, η Ακρα Αριστερά κ.τ.ο. Ποιο Κόμμα από αυτά είναι Ελληνικό; Κανένα! ΄Όλα με ξένες προδιαγραφές, άσχετες με την Ελλάδα, την Ιστορία, την πνευματική μας Ιδιοπροσωπία και τις Θεανθρώπινες Παραδόσεις μας. Κανένα από όλα αυτά τα ξενόφερτα Κόμματα δεν ειχε τις Αρχές της Ρωμηοσύνης, σύμφωνα με τις οποίες η Εκκλησία είναι η ψυχή του Γένους
και η Πολιτεία το Σώμα και γι’ αυτό φθάσαμε στο κατάντημα να ακούμε από τους πολιτικούς μας ότι η Εκκλησία είναι ένας από τους πολλούς Φορείς του Κράτους — όπως όλα τα Σωματεία(!)— χωρίς, ούτε αυτοί που το διακηρύσσουν να ντρέπονται, ούτε εμείς, οι υποτιθέμενοι Ορθόδοξοι, κοκκινίζουμε που το ακούμε ˝λουφάζοντας ˝ από φοβία, σαν να είμαστε οι απόκληροι της Πατρίδος μας ή λαθρομετανάστες!

Αυτό που γίνεται σήμερα στον Τόπο μας ποτέ δεν το επέτρεψε η Εκκλησία της Ρωμηοσύνης στην υπερχιλιετή Ιστορία Της. Ποτέ κατά την περίοδο της Ρωμηοσύνης δεν επέτρεψε η Εκκλησία αντιστροφή του ρόλου της με την Πολιτεία, εκτός ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων επικυριαρχίας Αυτοκρατόρων, οι οποίοι, όμως, και αυτοί ουδέποτε διενοήθησαν να περιθωριοποιήσουν την Εκκλησία, αλλά εδίωξαν μόνο κάποιους αγωνιστάς λειτουργούς Της. Και αυτό, γιατί ειχαν βρεί ερείσματα για κατάχρηση εξουσίας σε «Εφ ιαλτες» της Πίστεως Εκκλησιαστικούς.
Αλήθεια, διερωτηθήκαμε ποτέ μέχρι σήμερα για το τι είδους Ορθοδοξία βιώνει ο λαός μας κατακερματισμένος —και, μάλιστα, με απίστευτο φανατισμό — σε τόσα Κομματα, ασχετα εντελώς με το πνεύμα και τη ζωή της Ορθοδοξίας; Είναι ποτέ δυνατόν, ένας Δεξιός, ένας Κεντρώος, ένας Σοσιαλιστής, ένας Κομμουνιστής, ένας Αριστερός, ένας Προτεσταντικά κοινωνιστής και ένας Ακροδεξιός να βιώνουν την Πίστη μας με τον ίδιο τρόπο; Πώς αυτό το τόσο καίριο και αποφασιστικής σημασίας για την πνευματική μας πόσταση, όχι μόνο δεν μας απασχολεί, αλλά το θεωρούμε απολύτως φυσιολογικό και δικαιολογημένο σαν να είναι η καθημερινή μας ζωή και οι Πολιτειακές αντιλήψεις μας άσχετες με τον εαυτό μας, το ήθος μας, τη συμπεριφορά μας, τις πεποιθήσεις μας και την Πίστη μας; Και αν δεν είναι άσχετες, όπως δεν είναι, αφού «ου μικρόν, το παραμικρόν», γιατί δεν τρομάζουμε μ’ αυτή μας την κατάσταση;

Εκκλησιαστικός και Πολιτικός Οικουμενισμός

Κάνουμε αγώνες κατά του Εκκλησιαστικού Οικουμενισμού και πολύ καλά κάνουμε. Δεν χωρούν προσμίξεις πλάνης στην Ορθοδοξία, ουτε μπορούν να γίνουν ανεκτές οι ύπουλες δραστηριότητες που την υποσκάπτουν. Γιατί, όμως, δεν κάνουμε τους ίδιους αγώνες για να εμποδίσουμε τον ξενόφερτο Πολιτικο Οικουμενισμό που επικρατεί 200 χρόνια στην Πατρίδα μας αλλά μένουμε αδιάφοροι, ή, για να ακριβολογούμε, ψηφίζουμε, συντηρούμε και έχουμε πολυμερώς και πολυτρόπως διαπλακεί με π άθος και με εμπάθεια με αυτόν τον Πολιτικό Οικουμενισμό;
Δεν έχουμε καταλάβει ακόμη, μετά από τόσα χρόνια, ότι ο Εκκλησιαστικός Οικουμενισμός είναι «γέννημα και θρέμμα» του Πολιτικού Οικουμενισμού, που προσπαθεί να μας πείση ότι οι Ορθόδοξοι Ελληνες μπορούν άφοβα να κατακερματίζονται στα διάφορα ετερόκλητα Κόμματα χωρίς να παραβλάπτεται στο ελάχιστο η Ορθοδοξια τους;
Τι άλλο είναι ο Εκκλησιαστικός Οικουμενισμός, παρά διατεταγμένη υπηρεσία των πολιτικών προς τους Εκκλησιαστικούς; ΄Αλλως θα ενδιέφερε την Ορθοδοξία ο Οικουμενισμός; ΄Όχι βέβαια! Εκτός αν είμαστε τόσο ανόητοι να πιστέψουμε αυτό που μας λένε, ότι, δηλαδή, οι Διάλογοι χρειάζονται σήμερα για να εξηγήσουμε στους Δυτικούς τα κείμενα της Ορθοδοξίας, γιατί τους θεωρούμε ανίκανους να τα καταλάβουν από μόνοι τους!
Διαθρησκειακές στην υπηρεσία της Παγκοσμιοποίησης!
Δεν γνωρίζουμε όλοι ότι ο Εκκλησιαστικός Οικουμενισμός χρηματοδοτείται και, μάλιστα, αδρά από τον Πολιτικό Οικουμενισμό για να παίζη με πολύ πειστικό και πνευματοφανή τρόπο τον ρόλο της ηχούς των πολιτικών; Οι Διάλογοι για τα Δόγματα είναι «προς το θεαθηναι τοις ανθρώποις». Δεν έχουν καμμιά σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό του Οικουμενισμού, που είναι η υλοποίηση της εντολής της Πολιτικής εξουσίας προς τους Εκκλησιαστικούς να υπηρετήσουν τα κοσμικά σχέδια της για επιβολή μιάς Παγκόσ μιας Διακυβέρνησης.
Αυτό αποδεικνύουν περίτρανα και οι Διαθρησκειακές Συνελεύσεις. Ποιός άλλος έχει δώσει το σύνθημα για την έναρξη των Διαθρησκειακών Συναθροίσεων Εκκλησιαστικών Ηγετών παρά η πολιτική της Παγκοσμιοποίησης, που σαν λαίλαπα έχει κυριεύσει τον κόσμον όλον; Καμμιά λογική εξήγηση (για Θεολογική εξήγηση ούτε λόγος!) δεν μπορούν να μας δώσουν οι συμμετέχοντες στις Διαθρησκειακές, ως προς τον επιδιωκόμενο σκοπό τους, εκτός αν είναι βλάσφημοι και πιστεύουν ότι θα επιτύχουν την ένωση της ανθρωπότ
ητος μέσω της πλάνης και του ψεύδους, διαψεύδοντας τον Χριστό πού μας είπε «χωρίς εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν»!

Είναι, λοιπόν, «ηλίου φαεινότερον» ότι αυτό που επιδιώκει, η διεθνής και εγχώρια Πολιτική με τις Διαθρησκειακές, και δεν το αντιλαμβάνονται, όσοι από τους Εκκλησιαστικούς δεν είναι συμπαίκτες των πολιτικών, είναι το να κοροϊδέψη τους απανταχού γης θρησκευομένους ανθρώπους με την ανοησία ότι ο Θεός είναι Ενας και ότι όλες οι Θρησκείες οδηγούν σ’ Αυτόν, ώστε να μαντρώσουν ολους τους ανθρώπους κάτω από μια κυβέρνηση που θα θεοποιήση «τον κόσμον και τα εν κόσμω», πολεμώντας λυσσαλέα τον Έ να Αληθινό Θεό μας.
Με αυτά που προτάξαμε, φαίνεται καθαρά, νομίζω, ότι η Πολιτική πλέον στις μέρες μας δεν έχει καμμιά σχέση με την Πολιτική του παρελθόντος, αλλά είναι ένα πρόσχημα και προκάλυμμα για να χειρίζονται οι λεγόμενοι πολιτικοί εξ ολοκλήρου την ψυχοσωματική ζωή των ανθρώπων. Δεν είναι πλέον η Πολιτική που ρυθμίζει τα βιωτικά και κοσμικά πράγματα αλλά πρόκειται για σφετερισμό της Ιερωσύνης, που παραπέμπει ευθέως στο Βιβλίο της «Αποκαλύψεως» και σε εκείνον τον δυσώνυμο που ετοιμάζεται «ώστ και εις τον Ναόν του Θεού καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστι Θεός»! (2Θεσ.2,4)
Πλαστή η Οικονομική Κρίση

Ετσι, το άλλο θέμα της Συνοδικής Εισηγήσεως «Η Ποιμαντική της Εκκλησίας στην εποχή των Μνημονίων» πρέπει να εξετασθη υπό το πρίσμα του σφετερισμού της Ιερωσύνης από την Πολιτική, άλλως, επεξεργαζόμενο όπως ορίζει ο τίτλος του, δεν πρόκειται να επιτύχη τίποτε άλλο από το γίνη για άλλη μια φορά
η Εκκλησία θεραπαινίδα των σχεδίων των πολιτικών μας, αναλαμβάνοντας δυσβάστακτα οικονομικά βάρη και ζημιώνοντας πνευματικά την Αποστολή Της, αφού ήδη παραγκωνίζεται και παραμελείται το πνευματικό Της έργο με το καθ’ υπερβολήν «διακονείν τραπέζαις» και συρρικνώνεται ακόμη και η λειτουργική και λατρευτική Της παρουσία με την δραματική μείωση των Οργανικών θέσεων Εφημερίων.

΄Όμως, δεν είναι μόνο αυτά. Εάν η Εκκλησιαστική Διοίκηση συμφωνήση να συνδράμη την Πολιτεία (ήδη αρκετοί Ιεράρχες
εχουν προθυμοποιηθεί γιατί πιστεύουν ακόμη τους πολιτικούς), στην πλαστή Οικονομική Κρίση, που με μαεστρία σχεδιάσθηκε στην Ευρώπη και με προδοτική υποτέλεια και ιδιοτέλεια υλοποιείται από τους Ελληνες πολιτικούς, τότε θα γίνη η Εκκλησία απόλυτος συμπαίκτης της Πολιτείας στην εξαπάτηση των πολιτών της Χώρας μας και πνευματικά υπεύθυνη για την υποδούλωση των Ελλήνων Ορθοδόξων σε Ευρωπαϊκή αρχικά και Παγκόσμια, στη συνέχεια, Κυβερνηση.

Το ότι δεν υπάρχει πραγματική Οικονομική Κρίση το φωνάζουμε και το γράφουμε από τοτε που πρωτοπαρουσιάσθηκε αυτή η απάτη στο προσκήνιο. Τώρα βοούν αλλοεθνείς αλλά και Ελληνες οικονομολόγοι και άνθρωποι του πνεύματος, που βλέπουν πέρα από αυτά που θέλουν να μας δείξουν οι μαέστροι της αποπλανήσεως του λαού μας πολιτικοί , ότι η οικονομική Κρίση είναι τεχνητή (σαν τους τεχνητούς τυφώνες και τα τσουνάμια που προκαλούν για τις πολιτικές τους σκοπιμότητες, αδιαφ
ορώντας για τα θύματα) και αποσκοπεί στο να αλλοτριώση πνευματικά και πολιτιστικά την Ελλάδα και να την υποτάξη πνευματικά, με μοχλό και πρόφαση την κακή, τάχα, οικονομία της.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα γράφει ο Διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών της Οξφόρδης Peter Frankopan, παραλληλίζοντας τα αίτια της σημερινής οικονομικής Κρίσεως της Ελλάδος με τις επιδιώξεις της Δύσεως εις βάρος της Ρωμηοσύνης στην Δ΄ Σταυροφορία!
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά που λένε και γράφουν οι Ξένοι και οι Ελληνες διανοητές. Είναι και τα προϊόντα της γης μας, η κτηνοτροφία, ο πολυποίκιλος ορυκτός μας πλούτος, τα σπάνια κοιτάσματα που διαθέτει η Χώρα μας, η εργατικότητα του λαού μας, αποδεικτικά ότι η Ελλάδα, όχι μόνο δεν είναι φτωχή αλλά έχει και όλες τις προϋποθέσεις να διαπρέψη παντοιοτρόπως σε όλους τους τομείς. Τα βαρίδια της Ελλάδος είναι μόνο οι πολιτικοί της! Αυτοί που συστηματικά υπονομεύουν σε κάθε Τομέα, πνευματικό ή οικοομικό την εξυγίανση της Χώρας μας!
Αυτό που γράφω δεν είναι συκοφαντία, αλλά η πραγματικότητα. Πολύ πρόσφατα επεβεβαίωσε δημόσια όλα αυτά ο αδέκαστος πρώην Εισαγγελέας και μέχρι προ ολίγων ημερών επικεφαλής του Σ.Δ.Ο.Ε. κ. Διώτης λέγοντας ότι ζήτησε από την Κυβέρνηση 10 υπαλλήλους θαλάσσης (με μετάθεση, όχι διορισμό) στον Σ.Δ.Ο.Ε, για να εξοικονομήση η Χώρα μας 150 περίπου εκατομμύρια ευρώ από την πάταξη της φοροδιαφυγής των Σκαφών και άλλους 10 υπαλλήλους, για την κάλυψη Συνοριακών Γραμμών ώστε να παταχθή το λαθρεμπόρ
ιο τσιγάρων και πετρελαίου και να εχη η Οικονομία μας έσοδα 1 δισεκατομμυρίου ευρώ και η Κυβέρνηση, όχι μόνο του αρνήθηκε αλλά και τον απέλυσε!

Πρίν λίγες μέρες, επίσης, ανώτατος Οικονομικός Επιθεωρητής σε Σεμινάριο Διευθυντών διερωτήθηκε ποιος είναι πλέον ο ρόλος του, αφού υποδεικνύει συνεχώς στην Κυβέρνηση τρόπους να εισπραχθούν εκατομμύρια ευρώ, χωρίς περικοπές και φορολόγηση πολιτών αλλά μόνο με το νοικοκύρεμα και την εξυγίανση Υπηρεσιών του Δημοσίου και η Κυβέρνηση αδιαφορεί και δεν αλλάζει απολύτως τίποτε! «Απορούμε, κατέληξε ο Επιθεωρητής αυτός, για το τι συμβαίνει! Πώς ενώ θεωρητικά η Κυβέρνηση αναζητεί χρήμα, αρνείτα
ι να κάνει στρατηγικές κινήσεις αλλά μόνο συρρικνώνει τους Μισθούς και τις Συντάξεις; Πού αποσκοπεί;»!

Η απορία του ευσυνειδήτου αυτού Επιθεωρητού έχει την εξήγησή της, αν θυμηθούμε τα λόγια που είπε τον περασμένο Αύγουστο ο εκ των στυλοβατών της σημερινής Κυβερνήσεως κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, μεταφέροντας στους δημοσιογράφους το πνεύμα της συζητήσεώς του με τον Πρόεδρο του Ισραήλ κ. Σίμον Πέρες: «Συζητήσαμε τα διμερή θέματα, την κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή και κυρίως την παγκόσμια κατάσταση, γιατί ο κ. Πέρες αντιλαμβάνεται πάρα πολύ καλά ότι η ανακύκλωση της δεθνούς οικονομικής κρίσης μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσα από μεγάλες θεσμικές και πολιτικές αλλαγές. Μέσα από ένα νέο σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, οικονομικής και πολιτικής.» !
Συμπέρασμα: Είναι καταφανές ότι δεν ψάχνει η Κυβέρνηση για χρήματα αλλά διεκτραγωδεί τα πάντα μόνο και μόνο για να εξαθλιώση τους Μισθούς και τις Συντάξεις των πολιτών, ώστε όλοι να πεισθούμε μια μέρα ότι δεν γίνεται προκοπή με εγχώριες Κυβερνήσεις και να υποδεχθούμε «αγαλλομένω ποδί» Παγκόσμια Διακυβέρνηση!
Όταν αυτό το δεχθούμε, ολοι οι Μισθοί και οι Συντάξεις θα ανεβούν κατακόρυφα, αλλά θα αφανισθή κάθε πνευματική ικμάδα της Πατρίδος μας, αφού τίποτε πλέον δεν θα θυμίζη Ουρανό!
Αισθησή μου ειναι πώς η Δύση θά προχωρήση ολοταχως –μέ τά Κράτη πού τήν απαρτίζουν– σέ μιά συγκεντρωτική Διακυβέρνηση (δημιουργωντας ενα ειδος Ηνωμένων Πολιτειων της Ευρώπης) καί, κάποια στιγμή, θά συγχωνευθη η Ευρώπη μέ τήν Αμερική γιά νά αποτελεσθη μιά υπερατλαντική Δύναμη μέ Τετραρχική διακυβέρνηση, στό πρότυπο της Ρωμαϊκης Αυτοκρατορίας της παρακμης. Η διαφορά στήν επανάληψη της ιστορίας ειναι οτι αυτή η Νέα Τάξη Πραγμάτων δέν θά εχη τήν περιωρισμένη Ρωμαϊκή εδα
φική εμβέλεια του παρελθόντος, αλλά διαπλανητική εμβέλεια, αφου θά ελέγχη τόσες Ηπείρους! Αυτός, αραγε, δέν ειναι καί ο λόγος πού δέν διαλύεται τό Ν.Α.Τ.Ο., παρ’ οτι επαυσε να ισχύη τό Σύμφωνο της Βαρσοβίας;

Τι περιμένουμε από την Ιεραρχία μας:
Από την προσεχή Σύνοδο της Ιεραρχίας μας περιμένουμε να αποκαλύψη και να καταγγείλη στον Λαό μας τα πραγματικά αίτια της Κρίσεως και την αιτία που μαραζώνει κάθε πνευματική προσπάθεια στον Τόπο μας. Η Εκκλησία δεν φοβάται κανέναν και τίποτα, πλην του Θεού!
Περιμένουμε, λοιπόν, χάραξη Εκκλησιαστικής Στρατηγικής και όχι υποτέλεια της Εκκλησιαστικής Διοικήσεως στην Πολιτεία.
Στρατηγική και, μάλιστα, Εκκλησιαστική, σημαίνει να σχεδιάζης και να ενεργής, όχι εκτελώντας τις οδηγίες του εχθρού της Αποστολής σου, σαν βοηθός και συμπαραστάτης του, αλλά, να σχεδιάζης και να ενεργής για να φέρης εις πέρας την πνευματική Αποστολή σου, ματαιώνοντας τη ματαίωσή της!
Μέχρι σήμερα, με την πρακτική που ακολουθειται συστηματικά, αποδεικνύεται οτι η Εκκλησία μας δεν έχει ανακαλύψει ακόμη τον εχθρό που ματαιώνει το Εργο της. Αντιθέτως, μάλιστα, τον θεωρεί σύμμαχο και του συμπαρίσταται και συνεργάζεται αρμονικά μαζί του, χωρίς ούτε καν να υποψιάζεται ότι η συρρίκνωση του αριθμού των ανθρώπων του Θεού είναι έργο του εχθρού της!
Λύση πνευματική και ρεαλιστική είναι, νομίζω, αυτές τις κρίσιμες ώρες πρώτα η προσευχή και η βαθειά συνειδητοποίηση του πού εφθάσαμε ζώντες τόσα χρόνια όχι ως Ορθόδοξοι Ρωμηοί αλλά ως οπαδοί του «Αγγελισμού», με πλήρη αδιαφορία για την πορεία και το κατάντημα της Δημόσιας ζωής, σαν να μην είναι τα πνευματικά καυσαέρια της Δημόσιας ζωής πιο επικίνδυνα για την ψυχή μας από τα αποπνυκτικά καυσαέρια της ατμόσφαιρας για το σώμα μας!
Κατόπιν να σαλπίσουμε Πανελλήνιο Προσκλητήριο για αναβίωση της Πολιτικής της Ρωμηοσύνης από πνευματικούς ανθρώπους, με την οποία το Εθνος μας θα κάνη και πάλι την Εκκλησία ψυχή του και την Πολιτεία σώμα του. Να αναβιώση η Πολιτική, με την οποία το Γένος μας μεγαλούργησε και μεγαλύνθηκε. Να γίνη και πάλι Στρατηγός του Εθνους μας η Παναγία μας και να αφήσουμε τα Αμερικανικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Βελγικά Σουηδικά κ.ά. πολιτικά Μοντέλα για εκείνους που ζουν «ως άθεοι εν τω κόσμω».
Ας σαλπίσουμε για να μετρηθούμε πόσοι είμαστε. Δεν έχει σημασία το πλήθος, αφου «κρείσσων εις ποιών το θέλημα του Κυρίου ή μύριοι παράνομοι»!
Αυτά μου υπαγόρευσε η συνείδησή μου να καταθέσω ως τη μόνη αντίσταση που μπορώ να προβάλλω με τις μικρές μου δυνάμεις στον διαγραφόμενο πνευματικό αφανισμό της Πατρίδος μας. Αν ως άνθρωποι και, μάλιστα, πιστοί, δεν έχουμε το φιλότιμο να κάνουμε κάτι δραστικό, αλλά πάλι ˝σταυρώσουμε τα χέρια μας˝ με αδιαφορία, τότε, όπως έγραψα και άλλοτε, μόνο ο Θεός γνωρίζει το τι θα απογίνουμε…!
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ε. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ
Πρωτοπρεσβύτερος
(Δημοσιεύθηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο» – το είδαμε εδώ).
hellas-orthodoxy.blogspot.gr

Νικόλαος Ι. Σωτηρόπουλος, Δὶς αναθεματισμένος

c920fdd01f8fd7c69eda30a99f05cb60_m.jpgΔIΣ ANAΘEMATIΣMENOΣ
Τοῦ κ. Νικ. Ἰω. Σωτηροπούλου
Tί σημαίνει ἡ λέξι «ἀναθεματισμένος»; Σημαίνει τὸν χωρισμένο ἀπὸ τὸ Xριστό, τὸν ἀληθινὸ Θεό. Σημαίνει τὸν χωρισμένο ἀπὸ τὴ ζωή, τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐλογία. Σημαίνει τὸν παραδομένο στὸ δεύτερο θάνατο, στὴν ἀπαραμύθητη θλῖψι, στὴ μεγαλύτερη δυστυχία. Mὲ ἄλλη λέξι «ἀναθεματισμένος» σημαίνει «καταραμένος». Kαὶ τὸ «δὶς ἀναθεματισμένος» τί σημαίνει; Σημαίνει τὸν χωρισμένο ἀπὸ τὸ Xριστὸ καὶ καταραμένο δύο φορές, μία φορὰ γιὰ ἕνα λόγο, καὶ δεύτερη φορὰ γιὰ ἄλλο λόγο.
Tὸ νὰ εἶνε κανεὶς ἀναθεματισμένος, καὶ μάλιστα δύο φορές, εἶνε τὸ φοβερώτερο κακό, ἀσυγκρίτως φοβερώτερο ἀπὸ ἕκαστο τῶν λοιπῶν κακῶν, καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ λοιπὰ κακὰ συλλήβδην.

Kαὶ ἐρωτᾶται: Ποῖος εἶνε δύο φορὲς ἀναθεματισμένος; Ἀπαντοῦμε μὲ βάσι τὴν ἄσειστη βάσι, τὸ θεόπνευστο καὶ ἀλάθητο λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἁγία Γραφή, τὴν ὁποία δυστυχῶς χριστιανοί, μάλιστα καὶ ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας, παραθεωροῦν. Ἀναφέρεις σ’ αὐτοὺς καταπληκτικὰ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ δὲν δίνουν σημασία. Δίνουν σημασία σὲ ἀνθρωπίνους λόγους, καὶ ὄχι στὰ ρήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς. Mὲ βάσι τὴν Ἁγία Γραφὴ δύο φορὲς ἀναθεματισμένος εἶνε ὅποιος ἀναθε ματίζεται γιὰ λόγο πίστεως, καὶ γιὰ λόγο ἠθικῆς.
Γιὰ λόγο πίστεως ἀναθεματίζεται ὅποιος ἔχει τὸν μέγιστο ἐγωισμὸ καὶ τὸ μέγιστο θράσος νὰ «μεταστρέφῃ (διαστρέφῃ) τὸ Eὐαγγέλιον τοῦ Xριστοῦ» (Γαλ. α΄ 7) καὶ νὰ «ἑτεροδιδασκαλῇ» (A΄ Tιμ. α΄ 3, στ΄ 3), «νὰ διδάσκῃ ἕτερον εὐαγγέλιον» (Γαλ. α΄ 6), καὶ ἔτσι νὰ προβάλλῃ τὸν ἐγωισμό του καὶ τὴν ἰδιοτέλειά του (Πρβλ. Πράξ. κ΄ 30), τὸν δὲ Xριστό, τὸν Kύριο καὶ Θεό, νὰ ἐμφανίζῃ ὡς σφαλλόμενο στὸ λόγο του καὶ ψεύτη! Ἀναθεματισμένος δηλαδὴ εἶνε ἐκεῖνος, ποὺ δδάσκει αἵρεσι καὶ κάνει τὸν ἑαυτό του ἀνώτερο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶνε «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (A΄ Tιμ. γ΄ 15), καὶ ἀνώτερο ἀπὸ τὸ Xριστό, τὸν Ἱδρυτὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ Διδάσκαλο μὲ ἔννοια ἀπόλυτη.
Γιὰ τὸν ἀναθεματισμὸ τοῦ διδασκάλου αἱρέσεως ὁ ἀπόστολος Παῦλος, στόμα Xριστοῦ, μὲ λόγο ἐπαναλαμβανόμενο, σαφῆ καὶ ἀπερίφραστο, ζωηρὸ καὶ ἔντονο, σὰν βροντὴ καὶ ἀστραπή, λέγει: «Kαὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω! Ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· Eἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω!» (Γαλ. α΄ 8-9). Mεταφράζουμε: Ἀλλὰ καὶ ἂν ἐμεῖς ἢ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σς κηρύττῃ εὐαγγέλιο διαφορετικὸ ἀπ’ αὐτὸ ποὺ σᾶς κηρύξαμε, νὰ εἶνε ἀναθεματισμένος! Ὅπως προείπαμε, καὶ τώρα πάλι λέγω: Ὅποιος σᾶς κηρύττει εὐαγγέλιο διαφορετικὸ ἀπ’ αὐτὸ ποὺ παραλάβατε, νὰ εἶνε ἀναθεματισμένος! Ὅποιος κηρύττει κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς θεοπνεύστους ἀποστόλους, ἔστω καὶ τὸ παραμικρό, αὐτὸς ἀναθεματίζεται. Ὁ Θεὸς δὲν σφάλλεται καὶ δὲν ψεύδεται οὔτε στὸ παραμικρό. Kαὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἀπόστολοι, ἂν ἐκτρέπονταν ἀπὸ τὴν ἀποστολή τους καὶ κήρυτταν κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν πρώτη φορά, θ’ ἀναθεματίονταν. Kαὶ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανό, ἂν κήρυττε κάτι διαφορετικό, θ’ ἀναθεματιζόταν, διότι θὰ γινόταν ὅμοιος μὲ τοὺς ἀγγέλους ἀπὸ τὸν τάρταρο, τοὺς δαίμονες. Oἱ αἱρέσεις εἶνε «διδασκαλίαι δαιμονίων» (A΄ Tιμ. δ΄ 1).
Tὸν φοβερώτατο λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου περὶ τοῦ ἀναθεματισμοῦ τοῦ διδασκάλου αἱρέσεως ἐπικαλεσθήκαμε καὶ ἄλλοτε στὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν αἱρετικῶν, καὶ πάλιν ἐπικαλούμεθα, καὶ «πάλιν καὶ πολλάκις» κατὰ τὴ λειτουργικὴ ἔκφρασι θὰ ἐπικαλούμεθα καὶ θὰ ἐκφενδονίζωμε στὰ πρόσωπα τῶν αἱρετικῶν, καὶ ἰδίως τῶν ὀπαδῶν τῆς παναιρέσεως καὶ πανθρησκείας τοῦ Oἰκουμενισμοῦ, μήπως κανεὶς ἀπ’ αὐτοὺς αἰσθανθῇ τὴ δύναμι αὐτοῦ τοῦ λόγου καὶ μετανοήσῃ, γιὰ νὰ σωθῇ.
Ὁ δύο φορὲς ἀναθεματισμένος, τὴν πρώτη φορά, ὅπως εἴπαμε, εἶνε ἀναθεματισμένος γιὰ λόγο πίστεως, διότι, ὅπως ἐξηγήσαμε, κηρύττει αἵρεσι. Tὴ δεύτερη δὲ φορά, ὅπως ἐπίσης εἴπαμε, εἶνε ἀναθεματισμένος γιὰ λόγο ἠθικῆς. Kαὶ τώρα θὰ ἐξηγήσωμε ποῖος εἶνε ὁ λόγος ἠθικῆς. Στὴν ἠθικὴ τῆς ἁγιωτάτης Θρησκείας μας κορυφαία ἀρετή, ἢ μᾶλλον συνισταμένη καὶ σύνοψι ὅλων τῶν ἀρετῶν, «πλήρωμα νόμου» (Pωμ. ιγ΄ 10), εἶνε ἡ ἀγάπη, τὸ ν’ ἀγαπᾷ ὁ ἄνθρωπος πρῶτα τὸ Θεὸ κα ἔπειτα τὸν συνάνθρωπο. Ὁ Xριστὸς εἶνε Θεός, ὁ ὁποῖος ἐξ ἀγάπης μᾶς δημιούργησε «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσίν» του (Γεν. α΄ 26), μᾶς ἔκανε δηλαδὴ θεοὺς κατὰ χάριν. Δὲν δημιούργησε ἐμᾶς καὶ ὅλο τὸν κόσμο τὸ ἀπειροελάχιστο καὶ νεκρὸ σωματίδιο τοῦ Xίγκς, τὸ μποζόνιο, «περὶ οὗ πολὺς ὁ λόγος» κατὰ τὶς ἡμέρες αὐτές, ἀλλ’ ὄχι «καὶ δυσερμήνευτος». Oἱ ἄπιστοι προσπαθοῦν οἱ δυστυχεῖς νὰ ἐξηγήσουν τὴν ὕπαρξι τοῦ παμμεγίστου, ἁρμονικοῦ, ὡραίου καὶ πλήρους σκοπιμοτήτων κόσμου χωρὶς παντοδύναμο καὶ πάνσοφο Θεό, κ
αὶ γι’ αὐτὸ θεοποιοῦν τὸ σωματίδιο μποζόνιο. Ὁ Xριστὸς δημιούργησε γιὰ μᾶς καὶ πλῆθος ἀγαθῶν. Kαὶ ὅταν ἐκπέσαμε λόγῳ ἁμαρτίας, γιὰ μᾶς ἔγινε σὰν ἐμᾶς, ἄνθρωπος, καὶ θυσιάσθηκε μὲ τὸν ὀδυνηρότερο τρόπο καὶ μᾶς ἀναδημιούργησε καὶ μᾶς χαρίζει ἐπουράνια, ἀπερίγραπτη καὶ ἀτελεύτητη βασιλεία. Γι’ αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι πρέπει ν’ ἀγαποῦν τὸ Xριστὸ ὑπεράνω ὅλων καὶ ὁλοκληρωτικῶς. «Ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος» (Mάρκ. ιβ΄ 30, Λουκ. ι΄ 27. Bλέπε καὶ Mατθ. κβ΄ 37).pan>
Δυστυχῶς ὅμως ὑπάρχουν ἄνθρωποι, χριστιανοὶ λεγόμενοι, ποὺ ἀγαποῦν τὸν ἑαυτό τους καὶ ἄλλα πρόσωπα, ἀλλὰ τὸ Xριστὸ δὲν ἀγαποῦν, οἱ καρδιές τους ἀπέναντι τοῦ Xριστοῦ εἶνε ψυγεῖα! Γιὰ τέτοιους ἀνθρώπους ὁ μακαριστὸς Mητροπολίτης Φλωρίνης Aὐγουστῖνος ἔλεγε: «Ὅποιος δὲν ἀγαπᾷ τὸ Xριστό, εἶνε χυδαία ψυχή». Ὁ δὲ ἀπόστολος Παῦλος, τὸ ἡφαίστειο τῆς ἀγάπης πρὸς τὸ Xριστό, εἶπε τὸ φοβερώτατο τοῦτο λόγο: «Eἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Kύριον Ἰησοῦν Xριστόν, ἤτω
ἀνάθεμα. Mαρὰν ἀθᾶ!»
(A΄ Kορ. ιστ΄ 22). Ὅποιος δὲν ἀγαπᾷ τὸν Kύριο Ἰησοῦ Xριστό, νὰ εἶνε ἀναθεματισμένος. Ὁ Kύριος ἔρχεται!
Δύο φορὲς ἀναθεματισμένος εἶνε λοιπὸν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος κηρύττει αἵρεσι, καὶ δὲν ἀγαπᾷ τὸ Xριστό. Kαὶ εἶνε πολλοὶ οἱ χριστιανοὶ μὲ διπλὸ ἀναθεματισμό, ὄχι δὲ μόνον ἔξω ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ καὶ μέσα στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Kαὶ ἂν ἐρωτήσῃ κανεὶς ποῖος προπάντων μέσα στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶνε σήμερα διπλὰ ἀναθεματισμένος, ἂς μὴ σκανδαλισθῇ αὐτὸς καὶ ἄλλος, ὅταν ἀναφέρω συγκεκριμένο πρόσωπο. Δὲν μισῶ αὐτὸ τὸ πρόσωπο, καίτοι αὐτὸ ἀπέδεξε, ὅτι μὲ μισεῖ, καὶ στὸ μῖσος ἐπιμένει. Ἐγὼ ἀγαπῶ τὸν ἐχθρό μου, καὶ στὴν ταπεινὴ προσευχή μου τὸν μνημονεύω.

Πρόκειται γιὰ τὸν Προκαθήμενο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὸν Oἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Bαρθολομαῖο. Σ’ αὐτὸν πρῶτα, τὸν κάτοχο τοῦ μεγαλυτέρου ἀξιώματος στὴν Ἐκκλησία, ἐξαπολύει ὁ Παῦλος τὸ διπλὸ ἀνάθεμα, διότι κηρύττει αἱρέσεις, καὶ δὲν ἀγαπᾷ τὸν Kύριο Ἰησοῦ Xριστό.

Ὡς πρὸς τὶς αἱρέσεις, ἐκτὸς ἄλλων ὁ κ. Bαρθολομαῖος κηρύττει, ὅτι καὶ τὸ βάπτισμα ἑτεροδόξων εἶνε ἔγκυρο, καὶ οἱ αἱρετικὲς κοινότητες εἶνε Ἐκκλησίες, καὶ οἱ ἄλλες Θρησκεῖες εἶνε σεβαστὲς καὶ σεβάσμιες καὶ δρόμοι σωτηρίας. Kαὶ ὅτι δὲν ἀγαπᾷ τὸν Kύριο Ἰησοῦ Xριστό, αὐτὸ μὲ τρόπο ἀναμφισβήτητο καὶ θλιβερώτατο δεικνύει ἡ χίλιες φορὲς ἐπαίσχυντη καὶ ἐπονείδιστη ἐκδήλωσι, τὴν ὁποία τὸ Oἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὠργάνωσε προσφάτως στὴ Mεγάλη τοῦ Γένου Σχολὴ πρὸς τιμὴν–ποίου; Tοῦ χυδαιοτέρου καὶ αἰσχροτέρου ὑβριστοῦ τοῦ Θεανθρώπου, τοῦ περιβοήτου Kαζαντζάκη! Σᾶς ἐρωτοῦμε, κ. Bαρθολομαῖε: Ἂν ὁ Kαζαντζάκης ἔγραφε ἕνα αἰσχρὸ βιβλίο ἐναντίον τοῦ προσώπου σας, ὅπως ἔγραψε ἐναντίον τοῦ Xριστοῦ, θὰ εἴχατε διάθεσι νὰ ὀργανώσετε γι’ αὐτὸν τιμητικὴ ἐκδήλωσι; Ἰδιοτελεῖς καὶ κόλακες ἀρχιερεῖς ἀτομικῶς καὶ ὁμαδικῶς σᾶς τιμοῦν καὶ σᾶς γεραίρουν, γιὰ ν’ ἀπολαμβάνουν τὴν εὔνοιά σας. Ἀλλ’ ὁ Kύριος διὰ τοῦ Παύλου σᾶς ἀποδοκιμάζει μὲ διπλὸ ἀναθεματισμό. Kαὶ οἱ συνειδ ητοὶ χριστιανοὶ λυποῦνται καὶ θλίβονται γιὰ σᾶς.

Ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον, Προκαθήμενε τῆς Ὀρθοδοξίας, βρίσκεσθε ἀκόμη σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, μετανοήσετε, φωνάζει οὐρανὸς καὶ γῆ, ἀποβάλετε τὰ αἱρετικὰ φρονήματα, ἀνακαλέσετε τὶς αἱρετικὲς δηλώσεις, παύσετε τὶς αἱρετικὲς καὶ ἀντικανονικὲς ἐνέργειες, καὶ ἀγαπήσετε τὸν Ἀγαπητὸ τῶν ἀγαπητῶν, τὸν Kύριο Ἰησοῦ Xριστό, καὶ τότε θὰ ἀρθῇ ἀπὸ σᾶς τὸ διπλὸ ἀνάθεμα, καὶ θὰ ἐλεηθῆτε καὶ θὰ σωθῆτε. Ἐλέους καὶ σωτηρίας ἔχουμε ἀνάγκη πάντες, καὶ προπάντν οἱ κατέχοντες τὰ μεγαλύτερα ἀξιώματα, καὶ ὑπέχοντες τὶς μεγαλύτερες εὐθῦνες, καὶ ὑποκείμενοι στὴν αὐστηρότερη κρίσι τοῦ Θεοῦ.

Τι είναι ο Οικουμενισμός;

f4fe6d3acfa3a5e68017e10fc4f1121d_m.jpg(με απλά λόγια και ιστορικά παραδείγματα)
Οικουμενισμός ονομάζεται η ιδεολογία η οποία ευρίσκεται πίσω από την Οικουμενική Κίνηση και την τροφοδοτεί ή συνεκδοχικώς είναι η ίδια η Οικουμενική Κίνηση.
Η Οικουμενική Κίνηση είναι η κίνηση προς ένωση των χριστιανικών ομολογιών – «εκκλησιών» μεταξύ τους. Κύριος φορεύς της δραστηριοποιήσεως αυτής σήμερα είναι το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (W.C.C. – “World Council of Churches”), υπό την σκέπη του οποίου συνεργάζονται όλες σχεδόν οι Προτεσταντικές Κοινότητες, οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες πλην ολιγίσ
των, και οι Αντιχαλκηδόνιες Κοινότητες. Το Βατικανό δεν συμμετέχει στο Π.Σ.Ε., διότι, με συνέπεια προς τη διακήρυξή του ότι είναι η μόνη «εν ενεργεία» Εκκλησία επί γης, κρίνει ότι δεν μπορεί να θέτει σε ίση μοίρα και να συναριθμεί εαυτό με τις εκατοντάδες των υπολοίπων χριστιανικών ομολογιών, ούτε ακόμη και με τις «σχισματικές» Ορθόδοξες Εκκλησίες · έτσι έχει αποστείλει κατά καιρούς στο Π.Σ.Ε. μόνον παρατηρητές.

Στο περιθώριο των διαλόγων εντός του Π.Σ.Ε. διοργανώθηκαν από πολλών ετών και άλλοι θεολογικοί διαλόγοι διμερείς, όπως λ.χ. Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων (Μονοφυσιτών), Ορθοδόξων και Λουθηρανών κ.ο.κ.
Το Βατικανό, μετά τη Β΄ Βατικάνειο Σύνοδο (1964) άρχισε μια δική του προσπάθεια ενώσεως των χριστιανών υπό τον Πάπα, η οποία από τη δεκαετία του 1980 άρχισε – όπως και η δραστηριότης του Π.Σ.Ε. – να απευθύνεται και στις άλλες θρησκείες, αρχίζοντας από τις λεγόμενες «μονοθεϊστικές», τον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό(όπως είναι φανερό λ.χ. στις διαθρησκειακές συναντήσεις της Ασσίζης του 1986, 1994 κ.ά. με κυρίαρχη μορφή τον Πάπα)· ανάλογ
ο «άνοιγμα» του Π.Σ.Ε. προς τις έξω θρησκείες άρχισε με τις Συνελεύσεις του Βανκούβερ (1983), της Καμπέρρα (1991) κ.ά.
Ο Οικουμενισμός εκκίνησε σαν υπόθεση καθαρώς ενδο-προτεσταντική, για την αποφυγή του σκανδάλου που προκαλούσε ο κατακερματισμός των προτεσταντικών ομολογιών στο δυτικό κόσμο και στην ιεραποστολή, για τη διοργάνωση από κοινού των βιβλικών εκδόσεων, την αντιμετώπιση των αντιχριστιανικών ιδεολογιών, κ.ά. σκοπιμότητες. Ωστόσο, σχετική Πατριαρχική Εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χ
ριστού»
το 1920, ανατρέποντας την παραδοσιακή Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, προσπάθησε να προσφέρει εκκλησιολογικά ερείσματα που θα ενίσχυαν τη συμμετοχή των Ορθοδόξων στην Οικουμενική Κίνηση και οδήγησε επιτυχώς σε πολύ ευρύτερη έκτοτε συμμετοχή των Ορθοδόξων στον Οικουμενισμό. Οι δύο κύριες οικουμενικές κινήσεις, «Ζωή και Εργασία» και «Πίστις και Τάξις», ασχολούμενες η μεν πρώτη με πρακτικά θέματα του χριστιανισμού και η δεύτερη με την επίλυση των διαφορών πίστεως μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών – εκκλησιών, μετά από μακρές διερασίες κατά το διάστημα του μεσοπολέμου, συνενώθηκαν τελικώς στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών», με επίσημη έναρξη της λειτουργίας του το 1948 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας.
Η συμμετοχή των Ορθοδόξων στο Π.Σ.Ε. υπήρξε πάντοτε προσεκτική και επιφυλακτική όχι στον πρακτικό τομέα, δηλαδή προς μια καλύτερη διεθνή χριστιανική συνεργασία για την αντιμετώπιση πανανθρωπίνων κοινωνικών, ηθικών και άλλης υφής προβλημάτων (εκπαιδεύσεως, διεθνών σχέσεων, οικονομίας, εκβιομηχανισμού κ.ο.κ.), αλλ’ έναντι του κινδύνου αλλοιώσεως της ορθοδόξου εκκλησιολογίας και θεολογίας, αλλοιώσεως που θα εξυπηρετούσε
αφ’ ενός μεν μια προσέγγιση με τους ετεροδόξους ισοπεδωτική και νοθευτική για την Ορθοδοξία, αφ΄ ετέρου δε τη δημιουργία μιας πλασματικής, πρόχειρης και επιφανειακής ενότητος μεταξύ των Χριστιανών.
Δυστυχώς, η εγκατάλειψη της αυστηρής εκκλησιολογικής γραμμής των Ορθοδόξων αντιπροσώπων μετά την Συνέλευση του Νέου Δελχί (1961) και η υιοθέτηση μιας περισσότερο «ελαστικής» εκκλησιολογίας, χριστολογίας κ.λπ. (αρχής γενομένης από τη Δ΄ Συνέλευση του Π.Σ.Ε., στο Μόντρεαλ, τό 1963) οδήγησαν σταδιακώς στο σημείο σήμερα να διολισθαίνει σοβαρότατα μακράν της Αληθείας η ορθόδοξη μαρτυρία προς τον κόσμο, υιοθετώντας επίσημα κείμενα, όως αυτό της Θ΄ Συνελεύσεως του Π.Σ.Ε. στο Porto Allegre (2006), τα οποία ανατρέπουν και αλλοιώνουν παντελώς την αυθεντική απ’ αιώνων διδασκαλία και αυτοσυνειδησία της Ορθοδόξου Εκκλησίας· τα κείμενα αυτά δίνουν και εσφαλμένη εικόνα περί του τί είναι η Ορθοδοξία, στους ειλικρινείς θύραθεν μελετητές της. Έτσι, η Οικουμενική Κίνηση σήμερα, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί τους θησαυρούς της ορθοδόξου εν γένει Παραδόσεως και της Θεολογίας, τα οποία είναι αναλλοίωτα από την εποχή των Αποστόλων, αντιθέτως είχε ως αποτέλεσμα την εμφύτευση το θεολογικού σχετικισμού στους ορθοδόξους, και (κατά περίπτωση) είτε τον εκπροτεσταντισμό είτε τον εκλατινισμό της ορθόδοξης διδασκαλίας μεταξύ των τάξεων των Ορθοδόξων Οικουμενιστών. Η ψευδής ένωση που προωθείται με αυτό τον τρόπο, δεν είναι η ένωση «εν αληθεία» (Γ΄ Ιωάννου 4), η οποία θα διατηρήσει την Εκκλησία, ώστε να έχει «ενα Κύριον, μίαν Πίστιν, εν Βάπτισμα» – σύμφωνα μέ την αποστολική εντολή (Εφεσίους 4,5) – αλλά «ενότητα στη διαφορετικότητα» (“unity in diversity”) ένα μείγμα ετερόκλητων πίστεων, τελετουργικών τη
ς λατρείας, γραμμών ποιμαντικής αντιμετωπίσεως κ.τ.σ.– που θα τείνει να δείξει ότι ο Χριστός, ο Θεός Λόγος των Χριστιανών, δεν είναι Ενοποιός, η Κεφαλή ενός αρμονικού Σώματος, όπου«του πλήθους των πιστευσάντων ην η καρδία καί η ψυχή μία» (Πράξεις 4,32)αλλά είναι Θεός «ακαταστασίας καί ουχί ειρήνης» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 14, 33)ο Οποίος αντίθετα με την αποστολική επισήμανση είναι διηρημένος, «μεμέρισται ο Χριστός» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 1, 13). Αυτήν την εσφαλμένη, επιφανειακή και μόνον εν πράγματι (“de facto”) ενότητα και όχι την ενότητα τ
η θεμελιωμένη στην κοινή Πίστη, ομοφροσύνη και ομόνοια του Σώματος του Χριστού, εξυπηρετεί η «γραμμή» που επικρατεί στην Οικουμενική Κίνηση τις τελευταίες δεκαετίες να συζητούνται όχι τα σημεία διαφωνίας των μελών, ώστε να επιλυθούν, αλλά μόνον τα σημεία συμφωνίας τους.
Για τους λόγους αυτούς το θέμα του Οικουμενισμού έχει λάβει διαστάσεις τεραστίου εσωτερικού εκκλησιαστικού προβλήματος της Ορθοδοξίας, μεταξύ της μειοψηφίας των Οικουμενιστών, οι οποίοι ως επί το πλείστον κατέχουν τις ανώτατες διοικητικές Κληρικές θέσεις στις Ορθόδοξες κατά τόπους Εκκλησίες, και των πολυπληθών επιγνωμόνων και ενήμερων πιστών, Κληρικών, Μοναχών και λαϊκών, οι οποίοι βλέπουν τον Οικουμενισμό ως μια αίρε
ση,
στο βαθμό που αυτός τείνει να αποδεχθεί και ενσωματώσει με άνωθεν επιβολή και πιέσεις, θεολογικά και εκκλησιολογικά στοιχεία που είναι αλλότρια ή ήδη σε προηγούμενες εποχές απεριμμένα από την Ορθοδοξία. Δείγμα της διάστασης αυτής, οφειλόμενο εν πολλοίς στις βιαστικές και απρόσεκτες μεθοδεύσεις των Ορθοδόξων Οικουμενιστών, είναι και το ατυχές σχίσμα του 1924 (του Παλαιού Ημερολογίου) στην Ελλάδα και αλλού.
© 2007-2010 impantokratoros.gr
πηγή: www.impantokratoros.gr


από

http://aktines.blogspot.gr

Απόφαση για κατάργηση του σταυρού στα ιταλικά σχολεία

5d9bd784bfd234610bf8ba15e7ad6a4e_m.jpg

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο έκρινε ότι η παρουσία του σταυρού στα ιταλικά δημόσια σχολεία συγκρούεται με τη συνταγματική αρχή της ανεξιθρησκίας.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η απεικόνιση του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες παραβιάζει τις θρησκευτικές ελευθερίες των μαθητών αλλά το δικαίωμα των γονέων να ανατρέφουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις. Μια τέτοια απόφαση ανοίγει το δρόμο για την επανεξέταση της χρήσης των θρησκευτικών συμβόλων σε σχολεία ολόκληρης της Ευρώπης.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Ιταλία. Η ιταλική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ο σταυρός στα σχολεία αποτελεί σύμβολο της ιταλικής παράδοσης και δεν είναι διατεθειμένη να τους αποσύρει ανεξάρτητα από τις συνέπειες που ενδέχεται να υποστεί.

Ο εκπρόσωπος του Βατικανού δήλωσε ότι η απόφαση αυτή του Δικαστηρίου τους προκάλεσε σοκ και θλίψη. “Είναι λάθος και στενόμυαλο να προσπαθούμε να αποκλείσουμε το σταυρό από το χώρο της εκπαίδευσης”, πρόσθεσε.

Η συγκεκριμένη υπόθεση παραπέμφθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την Ιταλίδα Soile Lautsi. Οι δύο κόρες της ηλικίας 11 και 13 ετών φοιτούσαν σε σχολείο στην πόλη Τέρμε Αμπανο κοντά στην Πάντοβα.

Η Lautsi είχε ζητήσει από τη διεύθυνση του σχολείου να αφαιρέσει τους σταυρούς από τις σχολικές αίθουσες υποστηρίζοντας ότι είναι εναντία στα θρησκευτικά δικαιώματα των παιδιών της.

Το 2007 η Ιταλίδα μητέρα προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έπειτα από την άρνηση του σχολείο να σεβαστεί την επιθυμία της.

Η δικαίωσή της ήλθε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ότι πρέπει να λάβει αποζημίωση ύψος 5000 ευρώ για ηθική βλάβη, ενώ θεώρησε οτι η παρουσία του σταυρού στα σχολεία είναι πιθανό να εκληφθεί από τους μαθητές ως θρησκευτικό σύμβολο.

Η ιταλική κυβέρνηση δήλωσε ότι θα προσφύγει άμεσα κατά της απόφασης.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως και άλλες Εκκλησίες –σε χώρες-μέλη της Ε.Ε.– έχουν πλέον λόγο να ανησυχούν, καθώς η απόφαση του Δικαστηρίου αποτελεί πλέον δεδικασμένο. Αυτό εν ολίγοις σημαίνει ότι αν κάποιος γονέας ή κηδεμόνας από την Ελλάδα στραφεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με το αίτημα της απομάκρυνσης των σταυρών ή των εικόνων από τις σχολικές αίθουσες -εκτός απροόπτου- θα δικαιωθεί.

Ερωτηθείς σχετικά, χθες, ο εκπρόσωπος Τύπου της ΔΙΣ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος είπε πως «πρόκειται για σοβαρό θέμα που μας απασχολεί. Δεν συζητήσαμε αναλυτικά για το θέμα στην Ιταλία με την απόσυρση των σταυρών. Εμείς θεωρούμε ότι ούτε η Εκκλησία ούτε η πολιτεία θέλουν να αναταράξουν τη συνοχή της κοινωνίας», τόνισε και προσέθεσε πως το θέμα θα συζητηθεί περαιτέρω.

Απόφαση για κατάργηση του σταυρού στα ιταλικά σχολεία

5d9bd784bfd234610bf8ba15e7ad6a4e_m.jpg

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο έκρινε ότι η παρουσία του σταυρού στα ιταλικά δημόσια σχολεία συγκρούεται με τη συνταγματική αρχή της ανεξιθρησκίας.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η απεικόνιση του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες παραβιάζει τις θρησκευτικές ελευθερίες των μαθητών αλλά το δικαίωμα των γονέων να ανατρέφουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις. Μια τέτοια απόφαση ανοίγει το δρόμο για την επανεξέταση της χρήσης των θρησκευτικών συμβόλων σε σχολεία ολόκληρης της Ευρώπης.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Ιταλία. Η ιταλική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ο σταυρός στα σχολεία αποτελεί σύμβολο της ιταλικής παράδοσης και δεν είναι διατεθειμένη να τους αποσύρει ανεξάρτητα από τις συνέπειες που ενδέχεται να υποστεί.

Ο εκπρόσωπος του Βατικανού δήλωσε ότι η απόφαση αυτή του Δικαστηρίου τους προκάλεσε σοκ και θλίψη. “Είναι λάθος και στενόμυαλο να προσπαθούμε να αποκλείσουμε το σταυρό από το χώρο της εκπαίδευσης”, πρόσθεσε.

Η συγκεκριμένη υπόθεση παραπέμφθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την Ιταλίδα Soile Lautsi. Οι δύο κόρες της ηλικίας 11 και 13 ετών φοιτούσαν σε σχολείο στην πόλη Τέρμε Αμπανο κοντά στην Πάντοβα.

Η Lautsi είχε ζητήσει από τη διεύθυνση του σχολείου να αφαιρέσει τους σταυρούς από τις σχολικές αίθουσες υποστηρίζοντας ότι είναι εναντία στα θρησκευτικά δικαιώματα των παιδιών της.

Το 2007 η Ιταλίδα μητέρα προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έπειτα από την άρνηση του σχολείο να σεβαστεί την επιθυμία της.

Η δικαίωσή της ήλθε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ότι πρέπει να λάβει αποζημίωση ύψος 5000 ευρώ για ηθική βλάβη, ενώ θεώρησε οτι η παρουσία του σταυρού στα σχολεία είναι πιθανό να εκληφθεί από τους μαθητές ως θρησκευτικό σύμβολο.

Η ιταλική κυβέρνηση δήλωσε ότι θα προσφύγει άμεσα κατά της απόφασης.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως και άλλες Εκκλησίες –σε χώρες-μέλη της Ε.Ε.– έχουν πλέον λόγο να ανησυχούν, καθώς η απόφαση του Δικαστηρίου αποτελεί πλέον δεδικασμένο. Αυτό εν ολίγοις σημαίνει ότι αν κάποιος γονέας ή κηδεμόνας από την Ελλάδα στραφεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με το αίτημα της απομάκρυνσης των σταυρών ή των εικόνων από τις σχολικές αίθουσες -εκτός απροόπτου- θα δικαιωθεί.

Ερωτηθείς σχετικά, χθες, ο εκπρόσωπος Τύπου της ΔΙΣ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος είπε πως «πρόκειται για σοβαρό θέμα που μας απασχολεί. Δεν συζητήσαμε αναλυτικά για το θέμα στην Ιταλία με την απόσυρση των σταυρών. Εμείς θεωρούμε ότι ούτε η Εκκλησία ούτε η πολιτεία θέλουν να αναταράξουν τη συνοχή της κοινωνίας», τόνισε και προσέθεσε πως το θέμα θα συζητηθεί περαιτέρω.